Το αποκάλυψαν οι μυστικές υπηρεσίες της Κίνας - Νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, στρατηγικό σχέδιο εξόντωσης των Αμερικανών

Τη Δευτέρα 17 Αυγούστου 2026 έληξε η προθεσμία των 60 ημερών που προβλεπόταν στο Μνημόνιο Κατανόησης της Ισλαμαμπάντ (IMOU) μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν, χωρίς να έχει επιτευχθεί οριστική συμφωνία ή να έχει εκδοθεί κοινή δήλωση για την παράτασή της, όπως προέβλεπε το ίδιο το μνημόνιο.
Η εξέλιξη αυτή έχει προκαλέσει αντικρουόμενες πληροφορίες σχετικά με την τύχη της συμφωνίας, καθώς η εφαρμογή των προβλέψεών της έχει ουσιαστικά «παγώσει», ενώ οι εντάσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης κλιμακώνονται.
Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι τι ακολουθεί: Θα παραταθεί η διορία ή οδηγούνται οι δύο πλευρές σε νέα κλιμάκωση; Και ποιες θα είναι οι συνέπειες για τον Περσικό Κόλπο, το πετρέλαιο και την παγκόσμια ναυτιλία;
Η κατάσταση έχει ήδη προκαλέσει κρίση, με το Ιράν να αρνείται ότι υπάρχει δεσμευτική προθεσμία και να κατηγορεί την Ουάσιγκτον ότι παραβιάζει τους όρους της συμφωνίας και κλιμακώνει τις εντάσεις στα Στενά του Hormuz.

Πόλεμος φθοράς αντί για ολοκληρωτικό πόλεμο

Σύμφωνα με το Modern Diplomacy, μεταξύ των πιθανών σεναρίων και συνεπειών από την παραβίαση του Μνημονίου Κατανόησης του Ισλαμαμπάντ περιλαμβάνεται ένας πόλεμος φθοράς, με συνέχιση της αμερικανικής οικονομικής πίεσης και των περιορισμών στη ναυσιπλοΐα εις βάρος της Τεχεράνης, χωρίς ωστόσο να υπάρξει πλήρης στρατιωτική σύγκρουση.
Παράλληλα, μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για έμμεση διπλωματία.
Αυτό σημαίνει ότι οι δίαυλοι διαπραγμάτευσης θα παραμείνουν ανοικτοί μέσω του Ομάν και του Κατάρ, χωρίς να υπάρξει άμεση επίλυση του πυρηνικού ζητήματος.
Ωστόσο, αυτό θα εξαρτηθεί από την ικανότητα των δύο πλευρών να αντέξουν περαιτέρω πιέσεις και συνέπειες, όπως η αύξηση του ενεργειακού κόστους και η μείωση της ναυτιλιακής κίνησης στα Στενά του Hormuz, όσο η κατάσταση παραμένει σε αδιέξοδο.

Η Κίνα παίρνει θέση – αλλά δεν τραβά τη σκανδάλη

Εδώ βρίσκεται και η κινεζική θέση σε περίπτωση που επαναληφθεί η κλιμάκωση εναντίον του Ιράν.
Το Πεκίνο αναμένεται να συνεχίσει να παρέχει σταθερή οικονομική στήριξη στην Τεχεράνη, ενώ η Κίνα θα εξακολουθήσει να εισάγει ιρανικό πετρέλαιο, προκειμένου να περιορίσει τις επιπτώσεις των αμερικανικών κυρώσεων.
Παράλληλα, υπάρχει το ενδεχόμενο το Πεκίνο να υιοθετήσει μια πολιτική «ουδετερότητας υπό πίεση».
Στο πλαίσιο αυτό, η κινεζική διπλωματία θα τάσσεται υπέρ της αποκλιμάκωσης και της προστασίας των ενεργειακών γραμμών εφοδιασμού της Ασίας, απορρίπτοντας ταυτόχρονα την αμερικανική ηγεμονία.
Με αυτόν τον τρόπο, το Πεκίνο θα μπορούσε να αξιοποιήσει την κρίση προκειμένου να υπονομεύσει τις μονομερείς αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν και να ενισχύσει τη στρατηγική του παρουσία στην περιοχή.

Οι κινεζικές υπηρεσίες πληροφοριών βλέπουν νέα ανάφλεξη

Στο κινεζικό περιβάλλον πληροφοριών αναλύονται οι αναμενόμενες συνέπειες από τη λήξη της προθεσμίας των 60 ημερών για το Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, χωρίς οριστική συμφωνία ή επίσημη παράταση.
Σύμφωνα με αυτές τις εκτιμήσεις, η εξέλιξη αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει ολόκληρη την περιοχή και τον Περσικό Κόλπο στα πρόθυρα μιας νέας αντιπαράθεσης, εν μέσω αλληλοκατηγοριών και επιβράδυνσης της θαλάσσιας κυκλοφορίας στα Στενά του Hormuz.
Οι κινεζικοί κύκλοι πληροφοριών εξετάζουν την κατάσταση μέσα από μια σειρά σεναρίων και πιθανών θέσεων. Μεταξύ αυτών κυριαρχεί η εκτίμηση ότι θα επικρατήσει ένα σενάριο πολέμου φθοράς, δηλαδή μια κατάσταση «ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη».
Το σενάριο αυτό, το οποίο φαίνεται να προτιμάται στις κινεζικές εκτιμήσεις, προβλέπει τη συνέχιση του status quo, αποφεύγοντας τόσο έναν ολοκληρωτικό πόλεμο όσο και μια πολιτική διευθέτηση.
Αναμένονται περιορισμένες συγκρούσεις, σε συνδυασμό με τη χρήση οικονομικών και ναυτικών πιέσεων, προκειμένου να αγοραστεί χρόνος και να δοκιμαστεί η στρατιωτική ετοιμότητα.

Το Hormuz γίνεται το νέο πεδίο μάχης

Οι κινεζικοί κύκλοι πληροφοριών, στρατιωτικής, πολιτικής και στρατηγικής ανάλυσης εξετάζουν επίσης το ενδεχόμενο μιας παρατεταμένης ναυτικής κλιμάκωσης, ιδιαίτερα μετά την πλήρη κατάρρευση των υφιστάμενων συνεννοήσεων και την επιστροφή σε άμεση αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν.
Μια τέτοια αντιπαράθεση θα μπορούσε να εκδηλωθεί με επιθέσεις εναντίον ναυτιλιακών διαδρομών και πετρελαϊκών εγκαταστάσεων στα Στενά του Hormuz, απειλώντας να διαταράξει τις παγκόσμιες ενεργειακές εφοδιαστικές αλυσίδες.
Οι αρμόδιοι στο Πεκίνο αναμένεται να διατηρήσουν έναν ρόλο «γκρίζας» διπλωματικής παρέμβασης, ενώ περιφερειακοί διαμεσολαβητές, όπως το Πακιστάν, το Κατάρ και το Ομάν, θα προσπαθούν να διατηρήσουν ενεργούς τους παρασκηνιακούς διαύλους επικοινωνίας, με στόχο την επιβολή μιας νέας de facto εκεχειρίας χωρίς επίσημη ανακοίνωση.

Το Πεκίνο ετοιμάζει «στρατηγική ουδετερότητα»

Σε περίπτωση νέας κλιμάκωσης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, η επίσημη θέση της Κίνας θα ήταν η υιοθέτηση μιας πολιτικής ενεργού στρατηγικής ουδετερότητας.
Το Πεκίνο θα απέφευγε την άμεση στρατιωτική εμπλοκή και θα επικεντρωνόταν στην προστασία των οικονομικών του συμφερόντων και στη διασφάλιση της ροής ιρανικού πετρελαίου μέσω μηχανισμών που παρακάμπτουν τις κυρώσεις.
Παράλληλα, θα ασκούσε διπλωματική πίεση απέναντι στην αμερικανική ηγεμονία, αξιοποιώντας πολυμερείς διεθνείς πλατφόρμες, όπως οι BRICS, ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σανγκάης και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, προκειμένου να καταδικάσει οποιαδήποτε μονομερή αμερικανική κλιμάκωση ή αποκλεισμό εναντίον της Τεχεράνης, χαρακτηρίζοντάς τον απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.
Η Κίνα θα διατηρούσε επίσης εναλλακτικούς οικονομικούς και πολιτικούς μηχανισμούς διαμεσολάβησης, ενώ ταυτόχρονα θα μπορούσε να προσφέρει ένα έμμεσο πακέτο οικονομικής στήριξης ή να ενισχύσει τη στρατηγική της εταιρική σχέση με το Ιράν, ώστε να αποτραπεί η κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος υπό το βάρος της αμερικανικής οικονομικής απομόνωσης.
Παράλληλα, η Κίνα θα συντόνιζε τις κινήσεις της με περιφερειακούς παράγοντες, προκειμένου να περιορίσει οποιοδήποτε σοκ στις ενεργειακές αγορές.

Ο Trump σφίγγει τον οικονομικό κλοιό

Κινεζικές υπηρεσίες πληροφοριών και στρατιωτικές δεξαμενές σκέψης αναλύουν τις διαστάσεις της αμερικανικής κλιμάκωσης κατά του Ιράν, η οποία αποσκοπεί στην άσκηση οικονομικής πίεσης.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η προσπάθεια της κυβέρνησης του Donald Trump να εντοπίσει ιρανικά δίκτυα χρηματοδότησης, καθώς και οντότητες και εταιρείες στην Κίνα και στον Κόλπο που βοηθούν την Τεχεράνη να παρακάμπτει τις κυρώσεις στο πετρέλαιο.
Παράλληλα, αναμένεται αύξηση της αμερικανικής στρατιωτικής και ναυτικής πίεσης, οδηγώντας σε νέους γύρους θαλάσσιων εντάσεων, αποκλεισμών και περιορισμών στα ιρανικά λιμάνια και στη ναυτιλία, την ώρα που οι προσπάθειες για μια συνολική και οριστική συμφωνία παραμένουν στάσιμες.

Το Πεκίνο δεν εγκαταλείπει το ιρανικό πετρέλαιο

Εδώ βρίσκεται η ουσία της κινεζικής στάσης: η προστασία των οικονομικών συμφερόντων του Ιράν.
Η Κίνα θα συνεχίσει να αγοράζει ιρανικό πετρέλαιο, αξιοποιώντας δίκτυα παράκαμψης των κυρώσεων και μηχανισμούς όπως ο «σκιώδης στόλος», ώστε να εξασφαλίζει τις ενεργειακές της ανάγκες χωρίς να έρχεται άμεσα σε σύγκρουση με τις αμερικανικές κυρώσεις.
Παράλληλα, η Κίνα θα συνεχίσει τον διαμεσολαβητικό και διπλωματικό της ρόλο, με το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών να καλεί σταθερά σε αποκλιμάκωση και επιστροφή στις πολιτικές διαπραγματεύσεις, απορρίπτοντας τη στρατιωτική επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον της Τεχεράνης.
Το Πεκίνο θα επιδιώξει μια πολιτική «στρατηγικής εξισορρόπησης», διατηρώντας ισχυρούς διαύλους επικοινωνίας με την Ουάσιγκτον και τα κράτη του Κόλπου, παράλληλα με τη στρατηγική σχέση του με το Ιράν.
Με αυτόν τον τρόπο θα διατηρεί έναν βαθμό αθόρυβης επιρροής στα παρασκήνια.

Το πραγματικό σχέδιο της Κίνας: τέλος στην αμερικανική μονοκρατορία

Οι στρατηγικοί στόχοι της Κίνας θα είναι να αξιοποιήσει τη μονομερή αμερικανική προσέγγιση απέναντι στο Ιράν, επιχειρώντας να επηρεάσει τη διεθνή τάξη.
Η Κίνα θα υποστηρίξει τη μετάβαση από ένα μονοπολικό σύστημα υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια πολυπολική διεθνή τάξη, προκειμένου να προστατεύσει τα οικονομικά της συμφέροντα και να εξασφαλίσει πρόσβαση στο ιρανικό πετρέλαιο σε λογικές τιμές, χωρίς τους περιορισμούς που επιβάλλουν οι αμερικανικές κυρώσεις.
Παράλληλα, το Πεκίνο θα επιδιώξει να ενισχύσει τη στρατηγική των αντι-συμμαχιών του, δημιουργώντας ένα ενιαίο διπλωματικό μέτωπο που θα συνδέει Πεκίνο, Μόσχα και Τεχεράνη, με στόχο την αποτροπή των αμερικανικών πολιτικών.

BRICS, Σανγκάη και ΟΗΕ: Τα όπλα της Κίνας



Η Κίνα θα βασιστεί επίσης σε μια σειρά διπλωματικών μηχανισμών, μεταξύ των οποίων οι BRICS, επιδιώκοντας την περαιτέρω διεύρυνση της συμμετοχής τους, ώστε να περιοριστεί η εξάρτηση από το δολάριο και να δημιουργηθεί ένα οικονομικό δίχτυ ασφαλείας για χώρες που βρίσκονται αντιμέτωπες με δυτικές και αμερικανικές κυρώσεις.
Παράλληλα, το Πεκίνο θα αξιοποιήσει τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σανγκάης (SCO), με στόχο την ενίσχυση της ασφάλειας και του πολιτικού συντονισμού μεταξύ των ασιατικών χωρών, ως αντίβαρο στη στρατιωτική και στρατηγική επέκταση των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τέλος, η Κίνα θα αξιοποιήσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, χρησιμοποιώντας το δικαίωμα βέτο σε συντονισμό με τη Ρωσία, προκειμένου να εμποδίσει οποιαδήποτε κλιμακωτική δυτική ή αμερικανική απόφαση εναντίον της Τεχεράνης.

www.bankingnews.gr