Για 34η συνεχόμενη χρονιά, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ καταδίκασε τον αμερικανικό οικονομικό αποκλεισμό της Κούβας, παρά την εντατική διπλωματική εκστρατεία της κυβέρνησης Donald Trump - Η ψηφοφορία σημαδεύτηκε από έντονες αντιπαραθέσεις, καταγγελίες για αμερικανικές απειλές και αισθητή μείωση της διεθνούς υποστήριξης προς την Αβάνα
Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου, για 34η φορά, ψήφισμα που ζητά τον τερματισμό του αμερικανικού οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού εμπάργκο κατά της Κούβας.
Συνολικά 130 χώρες ψήφισαν κατά του εμπάργκο, 17 υπέρ ανάμεσά τους ΗΠΑ και Ισραήλ ενώ 25 συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας απείχαν.
Παρά τη μεγάλη πλειοψηφία, η Ουάσιγκτον κατόρθωσε να περιορίσει την υποστήριξη προς την Κούβα.
Το 2025, το αντίστοιχο ψήφισμα είχε συγκεντρώσει 165 θετικές ψήφους, μόλις επτά αρνητικές και δώδεκα αποχές.
Η αμερικανική εκστρατεία, υπό τον πρεσβευτή Mike Waltz και τον υπουργό Εξωτερικών Marco Rubio, επικεντρώθηκε σε καταγγελίες για πολιτικούς κρατουμένους, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διαφθορά και οικονομική κυριαρχία του στρατού στην Κούβα.
Διπλωματικό επεισόδιο
Ο Κουβανός υπουργός Εξωτερικών Bruno Rodríguez Parrilla κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι χρησιμοποίησαν απειλές επιβολής δασμών, περιορισμών θεωρήσεων εισόδου και διακοπής οικονομικής βοήθειας για να επηρεάσουν την ψηφοφορία.
Η ένταση κορυφώθηκε κατά τη συζήτηση στη Γενική Συνέλευση, όταν ο Rodríguez πλησίασε το βήμα για να αντικρούσει τις καταγγελίες του Waltz, αποκαλώντας τον ψεύτη.
Ο Αμερικανός διπλωμάτης απάντησε σε ιδιαίτερα οξύ ύφος, προκαλώντας πρωτοφανές διπλωματικό επεισόδιο.
Εν τω μεταξύ, η ανθρωπιστική κατάσταση στην Κούβα επιδεινώνεται.
Οι αμερικανικές κυρώσεις και οι περιορισμοί στον ενεργειακό εφοδιασμό επιβαρύνουν την οικονομία, προκαλώντας εκτεταμένες διακοπές ηλεκτροδότησης και προβλήματα στην υδροδότηση και στις βασικές υπηρεσίες.
Η ψηφοφορία συνιστά νέα διεθνή καταδίκη του αμερικανικού εμπάργκο, αλλά αποκαλύπτει ταυτόχρονα ότι η διπλωματική πίεση της Ουάσιγκτον επηρεάζει πλέον σημαντικό αριθμό κυβερνήσεων.
Παρότι το ψήφισμα δεν είναι νομικά δεσμευτικό, η απόφαση επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα του οικονομικού αποκλεισμού και των συνεπειών του για τον κουβανικό λαό.
Ο οικονομικός αποκλεισμός και η ανθρωπιστική κρίση
Οι συνέπειες του εμπάργκο δεν περιορίζονται στις εμπορικές συναλλαγές.
Επηρεάζουν άμεσα την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, τον εφοδιασμό των νοσοκομείων, τις μεταφορές, την πρόσβαση σε τρόφιμα και την καθημερινή ζωή του πληθυσμού.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά το 2026, μετά την ενίσχυση των αμερικανικών περιορισμών στις προμήθειες πετρελαίου.
Σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, οι ελλείψεις καυσίμων προκαλούν πολύωρες διακοπές ηλεκτροδότησης, επηρεάζοντας ακόμη και τις μονάδες εντατικής θεραπείας, τις υπηρεσίες ασθενοφόρων και τη συντήρηση φαρμάκων.
Περισσότεροι από 100.000 ασθενείς, μεταξύ των οποίων περίπου 11.000 παιδιά, βρίσκονταν σε αναμονή χειρουργικών επεμβάσεων που είχαν καθυστερήσει λόγω της ενεργειακής κρίσης και των ελλείψεων.
Παράλληλα, η έλλειψη ηλεκτρικής ενέργειας επηρεάζει τα συστήματα άντλησης και διανομής νερού, επιδεινώνοντας τις συνθήκες υγιεινής.
Το εμπάργκο επιβαρύνει επίσης τις εισαγωγές, την πρόσβαση σε διεθνή χρηματοδότηση και την οικονομική δραστηριότητα.
Βεβαίως, οι οικονομικές δυσκολίες της Κούβας συνδέονται και με εσωτερικές διαρθρωτικές αδυναμίες και κυβερνητικές επιλογές.
Ωστόσο, η επιβολή πρόσθετων εξωτερικών περιορισμών σε μια ήδη εξασθενημένη οικονομία έχει επιδεινώσει την ανθρωπιστική κρίση.
Η Ευρώπη διχάζεται υπό την πίεση της Ουάσιγκτον
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρά την παραδοσιακή ευρωπαϊκή αντίθεση στο αμερικανικό εμπάργκο, η φετινή ψηφοφορία αποκάλυψε σημαντικές διαφοροποιήσεις.
Η Γερμανία και η Ιταλία απείχαν, για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια, ενώ αποχή επέλεξαν επίσης η Ελλάδα, η Ολλανδία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ακόμη μεγαλύτερη διαφοροποίηση σημειώθηκε από κράτη όπως η Αυστρία, η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Λιθουανία, που καταψήφισαν το ψήφισμα.
Η εξέλιξη έρχεται σε αντίθεση με τη διαχρονική θέση της ΕΕ, η οποία έχει αναγνωρίσει τις αρνητικές ανθρωπιστικές συνέπειες του εμπάργκο, ζητώντας παράλληλα από την κουβανική κυβέρνηση πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και απελευθέρωση των αυθαίρετα κρατουμένων.
Η διαφοροποίηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων αναδεικνύει και ένα ευρύτερο ζήτημα: τις δυσκολίες διαμόρφωσης αυτόνομης ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής όταν οι αμερικανικές προτεραιότητες συγκρούονται με παραδοσιακές ευρωπαϊκές θέσεις.
Ρωσία και Κίνα στηρίζουν την Αβάνα
Σε διαφορετική κατεύθυνση κινήθηκαν η Ρωσία και η Κίνα, επιβεβαιώνοντας την αντίθεσή τους στις μονομερείς αμερικανικές κυρώσεις.
Ο Ρώσος πρεσβευτής στον ΟΗΕ, Vassily Nebenzia, κατήγγειλε τον αποκλεισμό ως παράνομο μέσο οικονομικής πίεσης και υποστήριξε ότι οι νέοι περιορισμοί στις ενεργειακές προμήθειες έχουν προκαλέσει σοβαρή επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης.
Η Μόσχα αντιμετωπίζει την Κούβα ως ιστορικό στρατηγικό εταίρο και θεωρεί τις αμερικανικές κυρώσεις μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής μονομερών εξαναγκαστικών μέτρων.
Αντίστοιχα, η Κίνα, μέσα από τις παρεμβάσεις της στον ΟΗΕ και την κοινή τοποθέτηση της Ομάδας των 77 και της Κίνας, υποστήριξε τον τερματισμό του αποκλεισμού, επικαλούμενη την κρατική κυριαρχία και το δικαίωμα οικονομικής ανάπτυξης χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.
Για τη Μόσχα και το Πεκίνο, το ζήτημα της Κούβας εντάσσεται στη συνολικότερη αντιπαράθεση για τον ρόλο των αμερικανικών κυρώσεων στο διεθνές σύστημα.
Μια διεθνής καταδίκη με γεωπολιτικές προεκτάσεις
Παρά τις πιέσεις της Ουάσιγκτον, η πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας εξακολουθεί να ζητά την άρση του εμπάργκο.
Το ψήφισμα δεν είναι νομικά δεσμευτικό και δεν υποχρεώνει τις ΗΠΑ να αλλάξουν πολιτική.
Αποτυπώνει όμως το γεγονός ότι ο αποκλεισμός παραμένει αντικείμενο εκτεταμένης διεθνούς αμφισβήτησης.
Ταυτόχρονα, η μείωση των θετικών ψήφων αποκαλύπτει την επιρροή που εξακολουθεί να διαθέτει η Ουάσιγκτον και τις διαφορετικές προτεραιότητες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Η ουσία, ωστόσο, βρίσκεται στις ανθρωπιστικές συνέπειες: ανεξάρτητα από τις πολιτικές διαφορές με την κουβανική κυβέρνηση, οι ελλείψεις σε τρόφιμα, φάρμακα, ενέργεια και βασικές υπηρεσίες πλήττουν πρωτίστως τον πληθυσμό.
Η νέα απόφαση του ΟΗΕ αναδεικνύει έτσι ένα διαχρονικό δίλημμα της διεθνούς πολιτικής: κατά πόσο οι οικονομικές κυρώσεις μπορούν να επιφέρουν πολιτικές αλλαγές χωρίς να προκαλούν δυσανάλογο ανθρωπιστικό κόστος.
Και στην περίπτωση της Κούβας, μετά από περισσότερες από έξι δεκαετίες αποκλεισμού, το ερώτημα αυτό αποκτά ολοένα μεγαλύτερη βαρύτητα.
www.bankingnews.gr
Συνολικά 130 χώρες ψήφισαν κατά του εμπάργκο, 17 υπέρ ανάμεσά τους ΗΠΑ και Ισραήλ ενώ 25 συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας απείχαν.
Παρά τη μεγάλη πλειοψηφία, η Ουάσιγκτον κατόρθωσε να περιορίσει την υποστήριξη προς την Κούβα.
Το 2025, το αντίστοιχο ψήφισμα είχε συγκεντρώσει 165 θετικές ψήφους, μόλις επτά αρνητικές και δώδεκα αποχές.
Η αμερικανική εκστρατεία, υπό τον πρεσβευτή Mike Waltz και τον υπουργό Εξωτερικών Marco Rubio, επικεντρώθηκε σε καταγγελίες για πολιτικούς κρατουμένους, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διαφθορά και οικονομική κυριαρχία του στρατού στην Κούβα.
Διπλωματικό επεισόδιο
Ο Κουβανός υπουργός Εξωτερικών Bruno Rodríguez Parrilla κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι χρησιμοποίησαν απειλές επιβολής δασμών, περιορισμών θεωρήσεων εισόδου και διακοπής οικονομικής βοήθειας για να επηρεάσουν την ψηφοφορία.
Η ένταση κορυφώθηκε κατά τη συζήτηση στη Γενική Συνέλευση, όταν ο Rodríguez πλησίασε το βήμα για να αντικρούσει τις καταγγελίες του Waltz, αποκαλώντας τον ψεύτη.
Ο Αμερικανός διπλωμάτης απάντησε σε ιδιαίτερα οξύ ύφος, προκαλώντας πρωτοφανές διπλωματικό επεισόδιο.
Εν τω μεταξύ, η ανθρωπιστική κατάσταση στην Κούβα επιδεινώνεται.
Οι αμερικανικές κυρώσεις και οι περιορισμοί στον ενεργειακό εφοδιασμό επιβαρύνουν την οικονομία, προκαλώντας εκτεταμένες διακοπές ηλεκτροδότησης και προβλήματα στην υδροδότηση και στις βασικές υπηρεσίες.
Η ψηφοφορία συνιστά νέα διεθνή καταδίκη του αμερικανικού εμπάργκο, αλλά αποκαλύπτει ταυτόχρονα ότι η διπλωματική πίεση της Ουάσιγκτον επηρεάζει πλέον σημαντικό αριθμό κυβερνήσεων.
Παρότι το ψήφισμα δεν είναι νομικά δεσμευτικό, η απόφαση επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα του οικονομικού αποκλεισμού και των συνεπειών του για τον κουβανικό λαό.
Ο οικονομικός αποκλεισμός και η ανθρωπιστική κρίση
Οι συνέπειες του εμπάργκο δεν περιορίζονται στις εμπορικές συναλλαγές.
Επηρεάζουν άμεσα την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, τον εφοδιασμό των νοσοκομείων, τις μεταφορές, την πρόσβαση σε τρόφιμα και την καθημερινή ζωή του πληθυσμού.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά το 2026, μετά την ενίσχυση των αμερικανικών περιορισμών στις προμήθειες πετρελαίου.
Σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, οι ελλείψεις καυσίμων προκαλούν πολύωρες διακοπές ηλεκτροδότησης, επηρεάζοντας ακόμη και τις μονάδες εντατικής θεραπείας, τις υπηρεσίες ασθενοφόρων και τη συντήρηση φαρμάκων.
Περισσότεροι από 100.000 ασθενείς, μεταξύ των οποίων περίπου 11.000 παιδιά, βρίσκονταν σε αναμονή χειρουργικών επεμβάσεων που είχαν καθυστερήσει λόγω της ενεργειακής κρίσης και των ελλείψεων.
Παράλληλα, η έλλειψη ηλεκτρικής ενέργειας επηρεάζει τα συστήματα άντλησης και διανομής νερού, επιδεινώνοντας τις συνθήκες υγιεινής.
Το εμπάργκο επιβαρύνει επίσης τις εισαγωγές, την πρόσβαση σε διεθνή χρηματοδότηση και την οικονομική δραστηριότητα.
Βεβαίως, οι οικονομικές δυσκολίες της Κούβας συνδέονται και με εσωτερικές διαρθρωτικές αδυναμίες και κυβερνητικές επιλογές.
Ωστόσο, η επιβολή πρόσθετων εξωτερικών περιορισμών σε μια ήδη εξασθενημένη οικονομία έχει επιδεινώσει την ανθρωπιστική κρίση.
Η Ευρώπη διχάζεται υπό την πίεση της Ουάσιγκτον
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρά την παραδοσιακή ευρωπαϊκή αντίθεση στο αμερικανικό εμπάργκο, η φετινή ψηφοφορία αποκάλυψε σημαντικές διαφοροποιήσεις.
Η Γερμανία και η Ιταλία απείχαν, για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια, ενώ αποχή επέλεξαν επίσης η Ελλάδα, η Ολλανδία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ακόμη μεγαλύτερη διαφοροποίηση σημειώθηκε από κράτη όπως η Αυστρία, η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Λιθουανία, που καταψήφισαν το ψήφισμα.
Η εξέλιξη έρχεται σε αντίθεση με τη διαχρονική θέση της ΕΕ, η οποία έχει αναγνωρίσει τις αρνητικές ανθρωπιστικές συνέπειες του εμπάργκο, ζητώντας παράλληλα από την κουβανική κυβέρνηση πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και απελευθέρωση των αυθαίρετα κρατουμένων.
Η διαφοροποίηση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων αναδεικνύει και ένα ευρύτερο ζήτημα: τις δυσκολίες διαμόρφωσης αυτόνομης ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής όταν οι αμερικανικές προτεραιότητες συγκρούονται με παραδοσιακές ευρωπαϊκές θέσεις.
Ρωσία και Κίνα στηρίζουν την Αβάνα
Σε διαφορετική κατεύθυνση κινήθηκαν η Ρωσία και η Κίνα, επιβεβαιώνοντας την αντίθεσή τους στις μονομερείς αμερικανικές κυρώσεις.
Ο Ρώσος πρεσβευτής στον ΟΗΕ, Vassily Nebenzia, κατήγγειλε τον αποκλεισμό ως παράνομο μέσο οικονομικής πίεσης και υποστήριξε ότι οι νέοι περιορισμοί στις ενεργειακές προμήθειες έχουν προκαλέσει σοβαρή επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης.
Η Μόσχα αντιμετωπίζει την Κούβα ως ιστορικό στρατηγικό εταίρο και θεωρεί τις αμερικανικές κυρώσεις μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής μονομερών εξαναγκαστικών μέτρων.
Αντίστοιχα, η Κίνα, μέσα από τις παρεμβάσεις της στον ΟΗΕ και την κοινή τοποθέτηση της Ομάδας των 77 και της Κίνας, υποστήριξε τον τερματισμό του αποκλεισμού, επικαλούμενη την κρατική κυριαρχία και το δικαίωμα οικονομικής ανάπτυξης χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.
Για τη Μόσχα και το Πεκίνο, το ζήτημα της Κούβας εντάσσεται στη συνολικότερη αντιπαράθεση για τον ρόλο των αμερικανικών κυρώσεων στο διεθνές σύστημα.
Μια διεθνής καταδίκη με γεωπολιτικές προεκτάσεις
Παρά τις πιέσεις της Ουάσιγκτον, η πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας εξακολουθεί να ζητά την άρση του εμπάργκο.
Το ψήφισμα δεν είναι νομικά δεσμευτικό και δεν υποχρεώνει τις ΗΠΑ να αλλάξουν πολιτική.
Αποτυπώνει όμως το γεγονός ότι ο αποκλεισμός παραμένει αντικείμενο εκτεταμένης διεθνούς αμφισβήτησης.
Ταυτόχρονα, η μείωση των θετικών ψήφων αποκαλύπτει την επιρροή που εξακολουθεί να διαθέτει η Ουάσιγκτον και τις διαφορετικές προτεραιότητες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Η ουσία, ωστόσο, βρίσκεται στις ανθρωπιστικές συνέπειες: ανεξάρτητα από τις πολιτικές διαφορές με την κουβανική κυβέρνηση, οι ελλείψεις σε τρόφιμα, φάρμακα, ενέργεια και βασικές υπηρεσίες πλήττουν πρωτίστως τον πληθυσμό.
Η νέα απόφαση του ΟΗΕ αναδεικνύει έτσι ένα διαχρονικό δίλημμα της διεθνούς πολιτικής: κατά πόσο οι οικονομικές κυρώσεις μπορούν να επιφέρουν πολιτικές αλλαγές χωρίς να προκαλούν δυσανάλογο ανθρωπιστικό κόστος.
Και στην περίπτωση της Κούβας, μετά από περισσότερες από έξι δεκαετίες αποκλεισμού, το ερώτημα αυτό αποκτά ολοένα μεγαλύτερη βαρύτητα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών