Η εκρηκτική δυναμική των εξαγωγών και η άνθηση της τεχνητής νοημοσύνης ενισχύουν το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας – Η ασθενής εγχώρια κατανάλωση, η κρίση στην αγορά ακινήτων και το ανεπαρκές κοινωνικό δίχτυ προστασίας υπονομεύουν τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη – Γιατί το Πεκίνο δυσκολεύεται να μετατρέψει την εξαγωγική ισχύ σε ευημερία για τα νοικοκυριά
Το περίφημο κινεζικό θαυμα κρύβει έναν εφιάλτη ... Το εντυπωσιακό εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας, το οποίο ανήλθε σε 1,04 τρισ. δολάρια κατά τους πρώτους δέκα μήνες του έτους, αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη της τεράστιας εξαγωγικής και παραγωγικής δυναμικής της δεύτερης μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη.
Ωστόσο, πίσω από το εντυπωσιακό αυτό επίτευγμα κρύβονται βαθιές διαρθρωτικές αδυναμίες, οι οποίες, εάν δεν αντιμετωπιστούν, απειλούν να υπονομεύσουν τη φιλοδοξία του Πεκίνου να διατηρηθεί στην ομάδα των πλουσιότερων οικονομιών παγκοσμίως.
Ο ρόλος της Κίνας ως «εργοστασίου του κόσμου» συνέβαλε καθοριστικά στη θεαματική άνοδο του βιοτικού επιπέδου της χώρας, η οποία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Ωστόσο, το εξαγωγικό μοντέλο ανάπτυξης εμφανίζει πλέον σημάδια κόπωσης, με τις αποδόσεις του να περιορίζονται.
Ακόμη και ενώ η έκρηξη της τεχνητής νοημοσύνης (AI) τροφοδοτεί τις κινεζικές εξαγωγές και τις οδηγεί σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, η εγχώρια ζήτηση παραμένει χρόνια αδύναμη.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο από μια προσωρινή κάμψη της κατανάλωσης.
Τα κινεζικά νοικοκυριά αποταμιεύουν σημαντικά μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους σε σχέση με τους καταναλωτές άλλων χωρών, με το ποσοστό αποταμίευσης να φτάνει συνήθως το ένα τρίτο ή και περισσότερο των συνολικών αποδοχών τους.
Η συγκεκριμένη συμπεριφορά συνδέεται εν μέρει με το σχετικά αδύναμο σύστημα κοινωνικής προστασίας της χώρας, τις πολιτισμικές αντιλήψεις γύρω από την αποταμίευση, την υποτιμημένη ισοτιμία του νομίσματος και την παρατεταμένη κρίση στην αγορά ακινήτων.
Αδύναμη κοινωνική προστασία και χαμηλή κατανάλωση
Η Κίνα δαπανά σημαντικά λιγότερα για κοινωνική προστασία σε σύγκριση με τις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες.
Οι κρατικές δαπάνες για την υγεία, τις συντάξεις και τις κοινωνικές παροχές αντιστοιχούν μόλις στο 10% περίπου του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ διαμορφώνεται κοντά στο 23%.
Η περιορισμένη κοινωνική προστασία ενισχύει την ανάγκη των νοικοκυριών να διατηρούν υψηλά αποθεματικά για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η κατανάλωση.
Σύμφωνα με το Hinrich Foundation, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό με έδρα τη Σιγκαπούρη που προωθεί το διεθνές εμπόριο, η ιδιωτική κατανάλωση στην Κίνα αντιστοιχεί περίπου στο 39% του ΑΕΠ, έναντι 68% στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Ένα οικονομικό μοντέλο που εξαρτάται από τις εξαγωγές σημαίνει ουσιαστικά ότι τα κινεζικά νοικοκυριά επιδοτούν τους καταναλωτές σε ολόκληρο τον κόσμο», επισημαίνει η Alicia García Herrero, ανώτερη ερευνήτρια του ευρωπαϊκού think tank Bruegel, με έδρα τις Βρυξέλλες.
Όπως εξηγεί, η υψηλή προληπτική αποταμίευση, η οποία ενισχύεται από την πτώση της αξίας των ακινήτων και το περιορισμένο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας, έχει ως αποτέλεσμα την ασθενέστερη αύξηση των εισοδημάτων, τις αποπληθωριστικές πιέσεις στο εσωτερικό της χώρας και τη μικρότερη συμμετοχή των νοικοκυριών στα οφέλη της οικονομικής ανάπτυξης.
Για την Κίνα, το εξωτερικό εμπόριο έχει αποδειχθεί καθοριστικός μηχανισμός αντιστάθμισης των αδυναμιών της εγχώριας οικονομίας.
Οι εξαγωγές σε ιστορικά υψηλά – Εμπορικό πλεόνασμα πάνω από το ρεκόρ του 2025
Οι κινεζικές εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 35,2% τον Οκτώβριο σε ετήσια βάση, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν την Τρίτη (10/11).
Καθοριστική συμβολή στην εντυπωσιακή αυτή επίδοση είχαν η εκρηκτική ζήτηση για ημιαγωγούς και τα μηχανήματα αυτόματης επεξεργασίας δεδομένων.
Τα τελευταία εμπορικά στοιχεία δείχνουν ότι η Κίνα βρίσκεται σε τροχιά υπέρβασης του ιστορικού ρεκόρ εμπορικού πλεονάσματος των 1,2 τρισ. δολαρίων που κατέγραψε το 2025.
Ωστόσο, η αυξανόμενη εξάρτηση από το εξωτερικό εμπόριο καθιστά την κινεζική οικονομία περισσότερο ευάλωτη στις αντιδράσεις των εμπορικών εταίρων της.
Οι επικριτές του οικονομικού εθνικισμού Πεκίνου υποστηρίζουν ότι το μοντέλο εξαγωγών, το οποίο στηρίζεται σε κρατικές επιδοτήσεις και εκτεταμένη βιομηχανική υποστήριξη, στρεβλώνει τους όρους του διεθνούς ανταγωνισμού.
Ενδεικτική είναι η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ανακοίνωσε στις αρχές Νοεμβρίου ότι θα θέσει ανώτατο όριο 350.000 οχημάτων ετησίως στις εισαγωγές κινεζικών υβριδικών ηλεκτρικών αυτοκινήτων, στο πλαίσιο των προσπαθειών αντιμετώπισης της λεγόμενης κινεζικής «υπερπαραγωγικής ικανότητας».
Η αυξανόμενη εξάρτηση από τις εξαγωγές για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης δεν μπορεί να θεωρείται βιώσιμη μακροπρόθεσμα, προειδοποιεί ο Carsten Holz, καθηγητής Οικονομικών στο Hong Kong University of Science and Technology.
«Η παγκόσμια αγορά είναι πολύ μικρή για να απορροφήσει το σύνολο της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας της Κίνας.
Κάποια στιγμή, άλλες χώρες θα υιοθετήσουν αντίστοιχους εμπορικούς φραγμούς με εκείνους που έχει χρησιμοποιήσει στο παρελθόν και εξακολουθεί να εφαρμόζει η ίδια η Κίνα σε ορισμένους κλάδους της οικονομίας της», αναφέρει.
Όπως εκτιμά, τόσο η άνθηση της αγοράς ακινήτων όσο και η εξαγωγική έκρηξη έχουν συγκεκριμένα όρια και δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμους μοχλούς ανάπτυξης.
Η κινεζική οικονομία χάνει ταχύτητα – Στόχος ανάπτυξης 4,5%-5%
Τα όρια του κινεζικού οικονομικού μοντέλου γίνονται ολοένα πιο εμφανή την τελευταία δεκαετία.
Τον Μάρτιο, το Πεκίνο ανακοίνωσε στόχο οικονομικής ανάπτυξης μεταξύ 4,5% και 5% για το τρέχον έτος, το χαμηλότερο επίπεδο από το 1991.
Αν και ένας τέτοιος ρυθμός ανάπτυξης θα αποτελούσε επίδοση αξιοζήλευτη για τις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες, συνιστά αισθητή επιβράδυνση σε σχέση με τους διψήφιους ρυθμούς που χαρακτήριζαν την κινεζική οικονομία κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000.
Παρά τις δεκαετίες ταχύτατης οικονομικής ανάπτυξης μετά τις μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1970 και του 1980, η Κίνα εξακολουθεί να έχει σημαντική απόσταση να καλύψει προκειμένου να προσεγγίσει το επίπεδο ευημερίας των ανεπτυγμένων οικονομιών.
Σε κατά κεφαλήν όρους, το ΑΕΠ της Κίνας αντιστοιχεί περίπου στο ένα έκτο του αντίστοιχου μεγέθους των ΗΠΑ και στο 40% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιαπωνίας.
Ο πρόεδρος Xi Jinping έχει εκφράσει τη φιλοδοξία να διπλασιαστεί το μέγεθος της κινεζικής οικονομίας έως το 2035.
Ωστόσο, αρκετοί οικονομολόγοι εκτιμούν ότι ο συγκεκριμένος στόχος θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί με τους αναμενόμενους ρυθμούς ανάπτυξης των επόμενων ετών.
Το Πεκίνο επιχειρεί στροφή στην κατανάλωση – Στόχος 9 τρισ. δολάρια έως το 2030
Η ανάγκη ενίσχυσης της εγχώριας ζήτησης έχει αναγνωριστεί πλέον και από την ίδια την κινεζική ηγεσία.
Τον Ιούλιο, το Πεκίνο ανακοίνωσε το πρώτο πενταετές σχέδιο που επικεντρώνεται αποκλειστικά στην τόνωση της κατανάλωσης, θέτοντας ως στόχο οι πωλήσεις καταναλωτικών αγαθών να φτάσουν τα 60 τρισ. γουάν, ή περίπου 9 τρισ. δολάρια, έως το 2030.
Το ποσό αυτό συγκρίνεται με το ιστορικό υψηλό των 50,12 τρισ. γουάν, περίπου 7,5 τρισ. δολαρίων, που καταγράφηκε το προηγούμενο έτος.
Μέχρι στιγμής, ωστόσο, τα αποτελέσματα των κυβερνητικών παρεμβάσεων παραμένουν περιορισμένα.
Οι λιανικές πωλήσεις κινούνται σχεδόν στάσιμα το 2026, καθώς τον Σεπτέμβριο αυξήθηκαν μόλις κατά 1,1% σε ετήσια βάση, έναντι αύξησης 0,6% τον Αύγουστο.
«Αναμένεται πρόσθετη στήριξη μέσω πολιτικών παρεμβάσεων, ωστόσο θεωρώ ότι σε αυτή τη φάση η προτεραιότητα ενδέχεται να παραμείνει στην τεχνολογική αυτάρκεια και στη βιομηχανική αναβάθμιση», σημειώνει η Lynn Song, επικεφαλής οικονομολόγος για την ευρύτερη περιοχή της Κίνας στην ING.
Όπως προσθέτει, μακροπρόθεσμα η κατανάλωση θα αποκτήσει φυσιολογικά μεγαλύτερο ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη, καθώς περισσότερα νοικοκυριά θα εντάσσονται στη μεσαία τάξη. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο.
Η ίδια επισημαίνει ότι η ποιότητα ζωής και η κατανάλωση έχουν βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, αν και η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης παραμένει κρίσιμο ζητούμενο.
Δύο ταχύτητες στην κινεζική οικονομία – Η βιομηχανία κερδίζει, τα νοικοκυριά υστερούν
Η διεύρυνση του εμπορικού πλεονάσματος της Κίνας αποτυπώνει την ανταγωνιστικότητα της χώρας στον τεχνολογικό τομέα, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει μια οικονομία δύο ταχυτήτων, σύμφωνα με την Alicia García Herrero του Bruegel.
«Σε δημόσιο επίπεδο, το Πεκίνο επιμένει ότι επιδιώκει ένα πιο ισορροπημένο εμπορικό ισοζύγιο. Ωστόσο, η βιομηχανική του πολιτική εξακολουθεί να κατευθύνει κεφάλαια προς τη μεταποίηση και την τεχνολογική αυτάρκεια, αντί να ενισχύει άμεσα τη ζήτηση των νοικοκυριών», σημειώνει.
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η εξαγωγική ισχύς δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε αντίστοιχη αύξηση της ευημερίας στο εσωτερικό της χώρας.
Χωρίς ουσιαστικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα ενισχύσουν τα εισοδήματα των νοικοκυριών και θα αναβαθμίσουν το σύστημα κοινωνικής προστασίας, η εξάρτηση από τις εξαγωγές παραμένει μη βιώσιμη.
Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία σημαντικοί εμπορικοί εταίροι, όπως οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, εντείνουν τις αντιδράσεις τους μέσω δασμών και εμπορικών περιορισμών.
Το μεγάλο στοίχημα για τον Xi Jinping είναι, επομένως, να μετασχηματίσει το κινεζικό οικονομικό μοντέλο, ώστε η ανάπτυξη να μην εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις εξαγωγές και τη βιομηχανική παραγωγή, αλλά να στηρίζεται όλο και περισσότερο στην εγχώρια κατανάλωση.
Διαφορετικά, το εντυπωσιακό εμπορικό πλεόνασμα μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο ένδειξη των ανισορροπιών της κινεζικής οικονομίας παρά εγγύηση για τη μελλοντική της ευημερία.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο, πίσω από το εντυπωσιακό αυτό επίτευγμα κρύβονται βαθιές διαρθρωτικές αδυναμίες, οι οποίες, εάν δεν αντιμετωπιστούν, απειλούν να υπονομεύσουν τη φιλοδοξία του Πεκίνου να διατηρηθεί στην ομάδα των πλουσιότερων οικονομιών παγκοσμίως.
Ο ρόλος της Κίνας ως «εργοστασίου του κόσμου» συνέβαλε καθοριστικά στη θεαματική άνοδο του βιοτικού επιπέδου της χώρας, η οποία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Ωστόσο, το εξαγωγικό μοντέλο ανάπτυξης εμφανίζει πλέον σημάδια κόπωσης, με τις αποδόσεις του να περιορίζονται.
Ακόμη και ενώ η έκρηξη της τεχνητής νοημοσύνης (AI) τροφοδοτεί τις κινεζικές εξαγωγές και τις οδηγεί σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, η εγχώρια ζήτηση παραμένει χρόνια αδύναμη.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο από μια προσωρινή κάμψη της κατανάλωσης.
Τα κινεζικά νοικοκυριά αποταμιεύουν σημαντικά μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους σε σχέση με τους καταναλωτές άλλων χωρών, με το ποσοστό αποταμίευσης να φτάνει συνήθως το ένα τρίτο ή και περισσότερο των συνολικών αποδοχών τους.
Η συγκεκριμένη συμπεριφορά συνδέεται εν μέρει με το σχετικά αδύναμο σύστημα κοινωνικής προστασίας της χώρας, τις πολιτισμικές αντιλήψεις γύρω από την αποταμίευση, την υποτιμημένη ισοτιμία του νομίσματος και την παρατεταμένη κρίση στην αγορά ακινήτων.
Αδύναμη κοινωνική προστασία και χαμηλή κατανάλωση
Η Κίνα δαπανά σημαντικά λιγότερα για κοινωνική προστασία σε σύγκριση με τις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες.
Οι κρατικές δαπάνες για την υγεία, τις συντάξεις και τις κοινωνικές παροχές αντιστοιχούν μόλις στο 10% περίπου του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ διαμορφώνεται κοντά στο 23%.
Η περιορισμένη κοινωνική προστασία ενισχύει την ανάγκη των νοικοκυριών να διατηρούν υψηλά αποθεματικά για την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών, με αποτέλεσμα να περιορίζεται η κατανάλωση.
Σύμφωνα με το Hinrich Foundation, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό με έδρα τη Σιγκαπούρη που προωθεί το διεθνές εμπόριο, η ιδιωτική κατανάλωση στην Κίνα αντιστοιχεί περίπου στο 39% του ΑΕΠ, έναντι 68% στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Ένα οικονομικό μοντέλο που εξαρτάται από τις εξαγωγές σημαίνει ουσιαστικά ότι τα κινεζικά νοικοκυριά επιδοτούν τους καταναλωτές σε ολόκληρο τον κόσμο», επισημαίνει η Alicia García Herrero, ανώτερη ερευνήτρια του ευρωπαϊκού think tank Bruegel, με έδρα τις Βρυξέλλες.
Όπως εξηγεί, η υψηλή προληπτική αποταμίευση, η οποία ενισχύεται από την πτώση της αξίας των ακινήτων και το περιορισμένο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας, έχει ως αποτέλεσμα την ασθενέστερη αύξηση των εισοδημάτων, τις αποπληθωριστικές πιέσεις στο εσωτερικό της χώρας και τη μικρότερη συμμετοχή των νοικοκυριών στα οφέλη της οικονομικής ανάπτυξης.
Για την Κίνα, το εξωτερικό εμπόριο έχει αποδειχθεί καθοριστικός μηχανισμός αντιστάθμισης των αδυναμιών της εγχώριας οικονομίας.
Οι εξαγωγές σε ιστορικά υψηλά – Εμπορικό πλεόνασμα πάνω από το ρεκόρ του 2025
Οι κινεζικές εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 35,2% τον Οκτώβριο σε ετήσια βάση, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν την Τρίτη (10/11).
Καθοριστική συμβολή στην εντυπωσιακή αυτή επίδοση είχαν η εκρηκτική ζήτηση για ημιαγωγούς και τα μηχανήματα αυτόματης επεξεργασίας δεδομένων.
Τα τελευταία εμπορικά στοιχεία δείχνουν ότι η Κίνα βρίσκεται σε τροχιά υπέρβασης του ιστορικού ρεκόρ εμπορικού πλεονάσματος των 1,2 τρισ. δολαρίων που κατέγραψε το 2025.
Ωστόσο, η αυξανόμενη εξάρτηση από το εξωτερικό εμπόριο καθιστά την κινεζική οικονομία περισσότερο ευάλωτη στις αντιδράσεις των εμπορικών εταίρων της.
Οι επικριτές του οικονομικού εθνικισμού Πεκίνου υποστηρίζουν ότι το μοντέλο εξαγωγών, το οποίο στηρίζεται σε κρατικές επιδοτήσεις και εκτεταμένη βιομηχανική υποστήριξη, στρεβλώνει τους όρους του διεθνούς ανταγωνισμού.
Ενδεικτική είναι η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ανακοίνωσε στις αρχές Νοεμβρίου ότι θα θέσει ανώτατο όριο 350.000 οχημάτων ετησίως στις εισαγωγές κινεζικών υβριδικών ηλεκτρικών αυτοκινήτων, στο πλαίσιο των προσπαθειών αντιμετώπισης της λεγόμενης κινεζικής «υπερπαραγωγικής ικανότητας».
Η αυξανόμενη εξάρτηση από τις εξαγωγές για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης δεν μπορεί να θεωρείται βιώσιμη μακροπρόθεσμα, προειδοποιεί ο Carsten Holz, καθηγητής Οικονομικών στο Hong Kong University of Science and Technology.
«Η παγκόσμια αγορά είναι πολύ μικρή για να απορροφήσει το σύνολο της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας της Κίνας.
Κάποια στιγμή, άλλες χώρες θα υιοθετήσουν αντίστοιχους εμπορικούς φραγμούς με εκείνους που έχει χρησιμοποιήσει στο παρελθόν και εξακολουθεί να εφαρμόζει η ίδια η Κίνα σε ορισμένους κλάδους της οικονομίας της», αναφέρει.
Όπως εκτιμά, τόσο η άνθηση της αγοράς ακινήτων όσο και η εξαγωγική έκρηξη έχουν συγκεκριμένα όρια και δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμους μοχλούς ανάπτυξης.
Η κινεζική οικονομία χάνει ταχύτητα – Στόχος ανάπτυξης 4,5%-5%
Τα όρια του κινεζικού οικονομικού μοντέλου γίνονται ολοένα πιο εμφανή την τελευταία δεκαετία.
Τον Μάρτιο, το Πεκίνο ανακοίνωσε στόχο οικονομικής ανάπτυξης μεταξύ 4,5% και 5% για το τρέχον έτος, το χαμηλότερο επίπεδο από το 1991.
Αν και ένας τέτοιος ρυθμός ανάπτυξης θα αποτελούσε επίδοση αξιοζήλευτη για τις περισσότερες ανεπτυγμένες οικονομίες, συνιστά αισθητή επιβράδυνση σε σχέση με τους διψήφιους ρυθμούς που χαρακτήριζαν την κινεζική οικονομία κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000.
Παρά τις δεκαετίες ταχύτατης οικονομικής ανάπτυξης μετά τις μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1970 και του 1980, η Κίνα εξακολουθεί να έχει σημαντική απόσταση να καλύψει προκειμένου να προσεγγίσει το επίπεδο ευημερίας των ανεπτυγμένων οικονομιών.
Σε κατά κεφαλήν όρους, το ΑΕΠ της Κίνας αντιστοιχεί περίπου στο ένα έκτο του αντίστοιχου μεγέθους των ΗΠΑ και στο 40% του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιαπωνίας.
Ο πρόεδρος Xi Jinping έχει εκφράσει τη φιλοδοξία να διπλασιαστεί το μέγεθος της κινεζικής οικονομίας έως το 2035.
Ωστόσο, αρκετοί οικονομολόγοι εκτιμούν ότι ο συγκεκριμένος στόχος θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί με τους αναμενόμενους ρυθμούς ανάπτυξης των επόμενων ετών.
Το Πεκίνο επιχειρεί στροφή στην κατανάλωση – Στόχος 9 τρισ. δολάρια έως το 2030
Η ανάγκη ενίσχυσης της εγχώριας ζήτησης έχει αναγνωριστεί πλέον και από την ίδια την κινεζική ηγεσία.
Τον Ιούλιο, το Πεκίνο ανακοίνωσε το πρώτο πενταετές σχέδιο που επικεντρώνεται αποκλειστικά στην τόνωση της κατανάλωσης, θέτοντας ως στόχο οι πωλήσεις καταναλωτικών αγαθών να φτάσουν τα 60 τρισ. γουάν, ή περίπου 9 τρισ. δολάρια, έως το 2030.
Το ποσό αυτό συγκρίνεται με το ιστορικό υψηλό των 50,12 τρισ. γουάν, περίπου 7,5 τρισ. δολαρίων, που καταγράφηκε το προηγούμενο έτος.
Μέχρι στιγμής, ωστόσο, τα αποτελέσματα των κυβερνητικών παρεμβάσεων παραμένουν περιορισμένα.
Οι λιανικές πωλήσεις κινούνται σχεδόν στάσιμα το 2026, καθώς τον Σεπτέμβριο αυξήθηκαν μόλις κατά 1,1% σε ετήσια βάση, έναντι αύξησης 0,6% τον Αύγουστο.
«Αναμένεται πρόσθετη στήριξη μέσω πολιτικών παρεμβάσεων, ωστόσο θεωρώ ότι σε αυτή τη φάση η προτεραιότητα ενδέχεται να παραμείνει στην τεχνολογική αυτάρκεια και στη βιομηχανική αναβάθμιση», σημειώνει η Lynn Song, επικεφαλής οικονομολόγος για την ευρύτερη περιοχή της Κίνας στην ING.
Όπως προσθέτει, μακροπρόθεσμα η κατανάλωση θα αποκτήσει φυσιολογικά μεγαλύτερο ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη, καθώς περισσότερα νοικοκυριά θα εντάσσονται στη μεσαία τάξη. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή απαιτεί χρόνο.
Η ίδια επισημαίνει ότι η ποιότητα ζωής και η κατανάλωση έχουν βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, αν και η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης παραμένει κρίσιμο ζητούμενο.
Δύο ταχύτητες στην κινεζική οικονομία – Η βιομηχανία κερδίζει, τα νοικοκυριά υστερούν
Η διεύρυνση του εμπορικού πλεονάσματος της Κίνας αποτυπώνει την ανταγωνιστικότητα της χώρας στον τεχνολογικό τομέα, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει μια οικονομία δύο ταχυτήτων, σύμφωνα με την Alicia García Herrero του Bruegel.
«Σε δημόσιο επίπεδο, το Πεκίνο επιμένει ότι επιδιώκει ένα πιο ισορροπημένο εμπορικό ισοζύγιο. Ωστόσο, η βιομηχανική του πολιτική εξακολουθεί να κατευθύνει κεφάλαια προς τη μεταποίηση και την τεχνολογική αυτάρκεια, αντί να ενισχύει άμεσα τη ζήτηση των νοικοκυριών», σημειώνει.
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η εξαγωγική ισχύς δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε αντίστοιχη αύξηση της ευημερίας στο εσωτερικό της χώρας.
Χωρίς ουσιαστικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα ενισχύσουν τα εισοδήματα των νοικοκυριών και θα αναβαθμίσουν το σύστημα κοινωνικής προστασίας, η εξάρτηση από τις εξαγωγές παραμένει μη βιώσιμη.
Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία σημαντικοί εμπορικοί εταίροι, όπως οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, εντείνουν τις αντιδράσεις τους μέσω δασμών και εμπορικών περιορισμών.
Το μεγάλο στοίχημα για τον Xi Jinping είναι, επομένως, να μετασχηματίσει το κινεζικό οικονομικό μοντέλο, ώστε η ανάπτυξη να μην εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις εξαγωγές και τη βιομηχανική παραγωγή, αλλά να στηρίζεται όλο και περισσότερο στην εγχώρια κατανάλωση.
Διαφορετικά, το εντυπωσιακό εμπορικό πλεόνασμα μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο ένδειξη των ανισορροπιών της κινεζικής οικονομίας παρά εγγύηση για τη μελλοντική της ευημερία.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών