Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Άμυνας Andrius Kubilius προειδοποιεί ότι η Ρωσία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει έως και 20 εκατομμύρια drones το 2027 - Η εκτίμηση αποκαλύπτει την κλίμακα της αναμέτρησης που εξελίσσεται στην Ουκρανία και τις δυνατότητες της ρωσικής πολεμικής βιομηχανίας
Η Ρωσία φαίνεται αποφασισμένη να μεταφέρει τη στρατιωτική αναμέτρηση στην Ουκρανία σε μια νέα εποχή μαζικής χρήσης μη επανδρωμένων συστημάτων, προκαλώντας σοβαρό προβληματισμό στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς άμυνας.
Αυτή τη φορά, η προειδοποίηση για τις δυνατότητες της Μόσχας δεν προέρχεται από τη ρωσική ηγεσία, αλλά από την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Άμυνας και Διαστήματος, Andrius Kubilius, δήλωσε στις 18 Νοεμβρίου 2026 ότι, σύμφωνα με ουκρανικές εκτιμήσεις, η Ρωσία ενδέχεται να χρησιμοποιήσει περίπου 20.000.000 εκατομμύρια drones μέσα στο 2027, έναντι περίπου 10 εκατομμυρίων το 2026.
Η εν λόγω αναφορά της από έναν τόσο υψηλόβαθμο Ευρωπαίο αξιωματούχο αποτυπώνει το μέγεθος της πρόκλησης που θεωρούν ότι αντιμετωπίζουν οι Βρυξέλλες.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη μιας σύγκρουσης στην οποία η δυνατότητα συνεχούς βιομηχανικής παραγωγής αποκτά εξίσου αποφασιστική σημασία με τα παραδοσιακά οπλικά συστήματα.

Η ρωσική πολεμική βιομηχανία και η στρατηγική της μαζικής παραγωγής
Η σημαντικότερη διάσταση της προειδοποίησης Kubilius δεν είναι μόνο ο εντυπωσιακός αριθμός των 20 εκατομμυρίων drones, αλλά αυτό που ενδέχεται να σημαίνει για τη μελλοντική μορφή των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Η Ρωσία έχει επενδύσει στη χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων ως βασικού στοιχείου της πολεμικής της προσπάθειας, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα συνδυασμού σχετικά οικονομικών μέσων με συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες.
Από τη ρωσική στρατηγική οπτική, το ζητούμενο δεν περιορίζεται στην ανάπτυξη ενός ακόμη αποτελεσματικού όπλου.
Αφορά την οικοδόμηση ενός συστήματος που μπορεί να υποστηρίζει παρατεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις, με συνεχή αναπλήρωση αναλώσιμων μέσων και προσαρμογή στις απαιτήσεις του πεδίου.
Εάν οι εκτιμήσεις για το 2027 επαληθευτούν, θα πρόκειται για τεράστια κλίμακα επιχειρησιακής χρήσης που θα απαιτεί παραγωγική οργάνωση, αξιόπιστες εφοδιαστικές αλυσίδες και σημαντικές τεχνολογικές δυνατότητες.
Το στρατηγικό πλεονέκτημα σε έναν πόλεμο φθοράς δεν βρίσκεται αποκλειστικά στην ποιότητα του οπλισμού, αλλά και στην ικανότητα διαρκούς αντικατάστασης των απωλειών.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα από τα βασικά στοιχήματα της Μόσχας: να διατηρήσει την πίεση στο ουκρανικό στρατιωτικό σύστημα για χρονικό διάστημα που θα δοκιμάσει τόσο τις αντοχές του Κιέβου όσο και την πολιτική βούληση των δυτικών υποστηρικτών του.
Βεβαίως, η ποσότητα δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με στρατιωτική υπεροχή.
Η αποτελεσματικότητα των drones εξαρτάται από την ποιότητα, τον ηλεκτρονικό πόλεμο, τις δυνατότητες αναχαίτισης και την ικανότητα συντονισμού με άλλες δυνάμεις.
Ωστόσο, η μαζική παραγωγή δημιουργεί μια μορφή συνεχούς πίεσης που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ακριβά και περιορισμένης διαθεσιμότητας συστήματα.
Η ομολογία των Βρυξελλών: Χρειάζονται νέα δισεκατομμύρια
Η ευρωπαϊκή αντίδραση έχει ήδη σημαντικό οικονομικό αποτύπωμα.
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, παρουσίασε πρόταση πρόσθετου δανείου ύψους 45 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ουκρανία για το 2027.
Από το ποσό αυτό, 20 δισεκατομμύρια ευρώ προορίζονται για τη δημοσιονομική υποστήριξη της χώρας και 25 δισεκατομμύρια για στρατιωτικές ανάγκες.
Η νέα πρόταση προστίθεται στο ήδη υφιστάμενο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό πλαίσιο, στο οποίο προβλέπονται 60 δισεκατομμύρια ευρώ για την ουκρανική άμυνα κατά την περίοδο 2026-2027.
Οι αριθμοί αποτυπώνουν μια ιδιαίτερα σημαντική πραγματικότητα: η συνέχιση της ουκρανικής στρατιωτικής προσπάθειας προϋποθέτει τεράστια και διαρκή εξωτερική χρηματοδότηση.
Από τη σκοπιά της Μόσχας, αυτή η εξάρτηση αποτελεί μία από τις βασικές στρατηγικές αδυναμίες του Κιέβου.
Η Ρωσία επιχειρεί να αξιοποιήσει τη δική της παραγωγική βάση, ενώ η Ουκρανία χρειάζεται να συνδυάζει την εγχώρια αμυντική παραγωγή με τις χρηματοδοτικές και εξοπλιστικές δυνατότητες των δυτικών εταίρων της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ευρωπαϊκή βοήθεια είναι αναποτελεσματική.
Αντιθέτως, έχει συμβάλει ουσιαστικά στη διατήρηση της ουκρανικής άμυνας.
Σημαίνει όμως ότι η ανθεκτικότητα του Κιέβου συνδέεται αναπόφευκτα με αποφάσεις που λαμβάνονται εκτός των συνόρων του.
Το μεγάλο στοίχημα της Μόσχας: Ποιος αντέχει περισσότερο;
Η ρωσική στρατηγική φαίνεται να βασίζεται στην παραδοχή ότι ο χρόνος μπορεί να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα πίεσης απέναντι στο δυτικό στρατόπεδο.
Η λογική αυτή δεν προϋποθέτει απαραίτητα μια θεαματική στρατιωτική κατάρρευση της Ουκρανίας.
Αντίθετα, στηρίζεται στη σταδιακή συσσώρευση οικονομικού, στρατιωτικού και πολιτικού κόστους.
Τα εκατομμύρια drones που περιλαμβάνονται στις προβλέψεις των ουκρανικών αρχών συνδέονται ακριβώς με αυτό το μοντέλο παρατεταμένης αναμέτρησης.
Η αναχαίτιση μεγάλου αριθμού μη επανδρωμένων συστημάτων απαιτεί πυκνά δίκτυα αεράμυνας, επαρκή αποθέματα, ηλεκτρονικά αντίμετρα και συνεχή τεχνική υποστήριξη.
Για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η πρόκληση είναι διπλή: πρέπει να ενισχύουν την Ουκρανία και ταυτόχρονα να αναπτύσσουν τις δικές τους αμυντικές βιομηχανίες.
Ο Kubilius αναγνώρισε ουσιαστικά αυτή την ανάγκη, υπογραμμίζοντας ότι η ευρωπαϊκή πλευρά πρέπει να αυξήσει την παραγωγή των οπλικών συστημάτων που χρειάζεται το Κίεβο.
Η συγκεκριμένη παραδοχή έχει ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα.
Η Μόσχα έχει υποχρεώσει τους Ευρωπαίους σχεδιαστές άμυνας να αντιμετωπίσουν έναν πόλεμο υψηλής έντασης ως μακροχρόνια βιομηχανική αναμέτρηση και όχι ως σύγκρουση που μπορεί να κριθεί αποκλειστικά μέσω τεχνολογικής υπεροχής ή οικονομικών κυρώσεων.
Η Ευρώπη μπροστά στον λογαριασμό της σύγκρουσης
Η ευρωπαϊκή στρατηγική συνοδεύεται από μια ολοένα πιο απαιτητική οικονομική εξίσωση.
Οι Βρυξέλλες επιδιώκουν να διασφαλίσουν ότι η Ουκρανία θα έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει να χρηματοδοτεί βασικές κρατικές λειτουργίες και την άμυνά της.
Παράλληλα, τα κράτη-μέλη καλούνται να αυξήσουν τις δικές τους στρατιωτικές δυνατότητες.
Για τη Ρωσία, η εξέλιξη αυτή προσφέρει ένα σημαντικό επιχείρημα: παρά τις δυτικές κυρώσεις και την πολυετή υποστήριξη προς το Κίεβο, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να χρειάζεται νέα, ιδιαίτερα μεγάλα χρηματοδοτικά πακέτα προκειμένου να διατηρηθεί η πολεμική προσπάθεια.
Η ουσία της ρωσικής προσέγγισης, πάντως, είναι σαφής: όσο η χώρα διατηρεί την ικανότητα στρατιωτικής παραγωγής και επιχειρησιακής συνέχειας, τόσο δυσκολότερο καθίσταται για τη Δύση να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους μόνο μέσω κυρώσεων και εξοπλιστικής βοήθειας.
Το 2027 ως κρίσιμο τεστ στρατηγικής αντοχής
Η προειδοποίηση για τα 20 εκατομμύρια ρωσικά drones αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή προέρχεται από την ευρωπαϊκή πλευρά.
Δεν πρόκειται για ανακοίνωση του Κρεμλίνου με σκοπό την προβολή της στρατιωτικής του ισχύος.
Πρόκειται για εκτίμηση την οποία επικαλείται ένας Ευρωπαίος Επίτροπος προκειμένου να τεκμηριώσει την ανάγκη ενίσχυσης της ουκρανικής άμυνας.
Αυτό, από μόνο του, είναι πολιτικά αποκαλυπτικό.
Η Ρωσία αντιμετωπίζεται πλέον από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όχι ως ένας αντίπαλος του οποίου οι στρατιωτικές δυνατότητες μπορούν εύκολα να εξαντληθούν, αλλά ως δύναμη που ενδέχεται να αυξήσει ακόμη περισσότερο την ένταση της βιομηχανικής πολεμικής προσπάθειάς της.
Η εικόνα αυτή ενισχύει το επιχείρημα ότι η στρατηγική εξουθένωσης της Μόσχας δεν έχει αποδώσει τα γρήγορα αποτελέσματα που ορισμένοι στη Δύση ανέμεναν στην αρχή της σύγκρουσης.
Ταυτόχρονα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα κατά πόσον η ρωσική πολεμική οικονομία μπορεί να συντηρεί επ' αόριστον τέτοιους ρυθμούς χωρίς σοβαρές εσωτερικές επιπτώσεις.
Αυτό που διαφαίνεται είναι ότι το 2027 ενδέχεται να αποτελέσει μια ιδιαίτερα απαιτητική χρονιά τόσο για τη Ρωσία όσο και για την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους υποστηρικτές της.
Η γεωπολιτική πραγματικότητα που δεν μπορούν να αγνοήσουν οι Βρυξέλλες
Πίσω από τα 20 εκατομμύρια drones βρίσκεται ένα ευρύτερο στρατηγικό μήνυμα.
Η Ρωσία επιδιώκει να αποδείξει ότι παραμένει μια μεγάλη στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη, ικανή να διατηρεί την πολεμική της προσπάθεια παρά την πίεση των δυτικών κρατών.
Από αυτή την οπτική, κάθε νέα ευρωπαϊκή χρηματοδοτική πρωτοβουλία αποτελεί ταυτόχρονα ένδειξη αποφασιστικότητας της Δύσης και απόδειξη ότι η αναμέτρηση παραμένει ανοικτή, παρά τους τεράστιους πόρους που έχουν ήδη διατεθεί.
Η πραγματική πρόκληση για την Ευρώπη δεν είναι μόνο να χρηματοδοτήσει την επόμενη παρτίδα οπλικών συστημάτων.
Είναι να διαμορφώσει μια βιώσιμη στρατηγική για την ασφάλεια της ηπείρου, η οποία θα συνδυάζει στρατιωτική αποτροπή, πολιτική σταθερότητα και δυνατότητα διπλωματικής διευθέτησης.
Αντίστοιχα, η Ρωσία καλείται να αποδείξει ότι η στρατιωτική ισχύς μπορεί να μετατραπεί σε διαρκές στρατηγικό αποτέλεσμα, χωρίς να παγιδευτεί σε μια ατέρμονη και δαπανηρή αναμέτρηση.
Το σημαντικότερο συμπέρασμα από τις δηλώσεις Kubilius είναι ότι η Μόσχα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια στρατιωτικά εξαντλημένη δύναμη.
Η ίδια η Ευρώπη σχεδιάζει πλέον την επόμενη χρονιά με βάση το ενδεχόμενο μιας ακόμη μεγαλύτερης ρωσικής επιχειρησιακής πίεσης.
Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη γεωπολιτική παραδοχή της ημέρας: τέσσερα και πλέον χρόνια μετά την έναρξη της πλήρους κλίμακας ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να αναζητεί τους πόρους και τα βιομηχανικά μέσα για να αντιμετωπίσει μια Ρωσία που παραμένει στρατιωτικά ενεργή και ικανή να προσαρμόζεται.
Τα 20 εκατομμύρια drones είναι ακόμη μια πρόβλεψη. Το στρατηγικό πρόβλημα που περιγράφουν, όμως, είναι ήδη πραγματικό: η Ευρώπη καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να αντέξει μια μακροχρόνια αναμέτρηση βιομηχανικής ισχύος με τη Μόσχα.
www.bankingnews.gr
Αυτή τη φορά, η προειδοποίηση για τις δυνατότητες της Μόσχας δεν προέρχεται από τη ρωσική ηγεσία, αλλά από την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Άμυνας και Διαστήματος, Andrius Kubilius, δήλωσε στις 18 Νοεμβρίου 2026 ότι, σύμφωνα με ουκρανικές εκτιμήσεις, η Ρωσία ενδέχεται να χρησιμοποιήσει περίπου 20.000.000 εκατομμύρια drones μέσα στο 2027, έναντι περίπου 10 εκατομμυρίων το 2026.
Η εν λόγω αναφορά της από έναν τόσο υψηλόβαθμο Ευρωπαίο αξιωματούχο αποτυπώνει το μέγεθος της πρόκλησης που θεωρούν ότι αντιμετωπίζουν οι Βρυξέλλες.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη μιας σύγκρουσης στην οποία η δυνατότητα συνεχούς βιομηχανικής παραγωγής αποκτά εξίσου αποφασιστική σημασία με τα παραδοσιακά οπλικά συστήματα.

Η ρωσική πολεμική βιομηχανία και η στρατηγική της μαζικής παραγωγής
Η σημαντικότερη διάσταση της προειδοποίησης Kubilius δεν είναι μόνο ο εντυπωσιακός αριθμός των 20 εκατομμυρίων drones, αλλά αυτό που ενδέχεται να σημαίνει για τη μελλοντική μορφή των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Η Ρωσία έχει επενδύσει στη χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων ως βασικού στοιχείου της πολεμικής της προσπάθειας, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα συνδυασμού σχετικά οικονομικών μέσων με συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες.
Από τη ρωσική στρατηγική οπτική, το ζητούμενο δεν περιορίζεται στην ανάπτυξη ενός ακόμη αποτελεσματικού όπλου.
Αφορά την οικοδόμηση ενός συστήματος που μπορεί να υποστηρίζει παρατεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις, με συνεχή αναπλήρωση αναλώσιμων μέσων και προσαρμογή στις απαιτήσεις του πεδίου.
Εάν οι εκτιμήσεις για το 2027 επαληθευτούν, θα πρόκειται για τεράστια κλίμακα επιχειρησιακής χρήσης που θα απαιτεί παραγωγική οργάνωση, αξιόπιστες εφοδιαστικές αλυσίδες και σημαντικές τεχνολογικές δυνατότητες.
Το στρατηγικό πλεονέκτημα σε έναν πόλεμο φθοράς δεν βρίσκεται αποκλειστικά στην ποιότητα του οπλισμού, αλλά και στην ικανότητα διαρκούς αντικατάστασης των απωλειών.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα από τα βασικά στοιχήματα της Μόσχας: να διατηρήσει την πίεση στο ουκρανικό στρατιωτικό σύστημα για χρονικό διάστημα που θα δοκιμάσει τόσο τις αντοχές του Κιέβου όσο και την πολιτική βούληση των δυτικών υποστηρικτών του.
Βεβαίως, η ποσότητα δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με στρατιωτική υπεροχή.
Η αποτελεσματικότητα των drones εξαρτάται από την ποιότητα, τον ηλεκτρονικό πόλεμο, τις δυνατότητες αναχαίτισης και την ικανότητα συντονισμού με άλλες δυνάμεις.
Ωστόσο, η μαζική παραγωγή δημιουργεί μια μορφή συνεχούς πίεσης που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ακριβά και περιορισμένης διαθεσιμότητας συστήματα.
Η ομολογία των Βρυξελλών: Χρειάζονται νέα δισεκατομμύρια
Η ευρωπαϊκή αντίδραση έχει ήδη σημαντικό οικονομικό αποτύπωμα.
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, παρουσίασε πρόταση πρόσθετου δανείου ύψους 45 δισεκατομμυρίων ευρώ προς την Ουκρανία για το 2027.
Από το ποσό αυτό, 20 δισεκατομμύρια ευρώ προορίζονται για τη δημοσιονομική υποστήριξη της χώρας και 25 δισεκατομμύρια για στρατιωτικές ανάγκες.
Η νέα πρόταση προστίθεται στο ήδη υφιστάμενο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό πλαίσιο, στο οποίο προβλέπονται 60 δισεκατομμύρια ευρώ για την ουκρανική άμυνα κατά την περίοδο 2026-2027.
Οι αριθμοί αποτυπώνουν μια ιδιαίτερα σημαντική πραγματικότητα: η συνέχιση της ουκρανικής στρατιωτικής προσπάθειας προϋποθέτει τεράστια και διαρκή εξωτερική χρηματοδότηση.
Από τη σκοπιά της Μόσχας, αυτή η εξάρτηση αποτελεί μία από τις βασικές στρατηγικές αδυναμίες του Κιέβου.
Η Ρωσία επιχειρεί να αξιοποιήσει τη δική της παραγωγική βάση, ενώ η Ουκρανία χρειάζεται να συνδυάζει την εγχώρια αμυντική παραγωγή με τις χρηματοδοτικές και εξοπλιστικές δυνατότητες των δυτικών εταίρων της.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ευρωπαϊκή βοήθεια είναι αναποτελεσματική.
Αντιθέτως, έχει συμβάλει ουσιαστικά στη διατήρηση της ουκρανικής άμυνας.
Σημαίνει όμως ότι η ανθεκτικότητα του Κιέβου συνδέεται αναπόφευκτα με αποφάσεις που λαμβάνονται εκτός των συνόρων του.
Το μεγάλο στοίχημα της Μόσχας: Ποιος αντέχει περισσότερο;
Η ρωσική στρατηγική φαίνεται να βασίζεται στην παραδοχή ότι ο χρόνος μπορεί να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα πίεσης απέναντι στο δυτικό στρατόπεδο.
Η λογική αυτή δεν προϋποθέτει απαραίτητα μια θεαματική στρατιωτική κατάρρευση της Ουκρανίας.
Αντίθετα, στηρίζεται στη σταδιακή συσσώρευση οικονομικού, στρατιωτικού και πολιτικού κόστους.
Τα εκατομμύρια drones που περιλαμβάνονται στις προβλέψεις των ουκρανικών αρχών συνδέονται ακριβώς με αυτό το μοντέλο παρατεταμένης αναμέτρησης.
Η αναχαίτιση μεγάλου αριθμού μη επανδρωμένων συστημάτων απαιτεί πυκνά δίκτυα αεράμυνας, επαρκή αποθέματα, ηλεκτρονικά αντίμετρα και συνεχή τεχνική υποστήριξη.
Για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η πρόκληση είναι διπλή: πρέπει να ενισχύουν την Ουκρανία και ταυτόχρονα να αναπτύσσουν τις δικές τους αμυντικές βιομηχανίες.
Ο Kubilius αναγνώρισε ουσιαστικά αυτή την ανάγκη, υπογραμμίζοντας ότι η ευρωπαϊκή πλευρά πρέπει να αυξήσει την παραγωγή των οπλικών συστημάτων που χρειάζεται το Κίεβο.
Η συγκεκριμένη παραδοχή έχει ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα.
Η Μόσχα έχει υποχρεώσει τους Ευρωπαίους σχεδιαστές άμυνας να αντιμετωπίσουν έναν πόλεμο υψηλής έντασης ως μακροχρόνια βιομηχανική αναμέτρηση και όχι ως σύγκρουση που μπορεί να κριθεί αποκλειστικά μέσω τεχνολογικής υπεροχής ή οικονομικών κυρώσεων.
Η Ευρώπη μπροστά στον λογαριασμό της σύγκρουσης
Η ευρωπαϊκή στρατηγική συνοδεύεται από μια ολοένα πιο απαιτητική οικονομική εξίσωση.
Οι Βρυξέλλες επιδιώκουν να διασφαλίσουν ότι η Ουκρανία θα έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει να χρηματοδοτεί βασικές κρατικές λειτουργίες και την άμυνά της.
Παράλληλα, τα κράτη-μέλη καλούνται να αυξήσουν τις δικές τους στρατιωτικές δυνατότητες.
Για τη Ρωσία, η εξέλιξη αυτή προσφέρει ένα σημαντικό επιχείρημα: παρά τις δυτικές κυρώσεις και την πολυετή υποστήριξη προς το Κίεβο, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να χρειάζεται νέα, ιδιαίτερα μεγάλα χρηματοδοτικά πακέτα προκειμένου να διατηρηθεί η πολεμική προσπάθεια.
Η ουσία της ρωσικής προσέγγισης, πάντως, είναι σαφής: όσο η χώρα διατηρεί την ικανότητα στρατιωτικής παραγωγής και επιχειρησιακής συνέχειας, τόσο δυσκολότερο καθίσταται για τη Δύση να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους μόνο μέσω κυρώσεων και εξοπλιστικής βοήθειας.
Το 2027 ως κρίσιμο τεστ στρατηγικής αντοχής
Η προειδοποίηση για τα 20 εκατομμύρια ρωσικά drones αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή προέρχεται από την ευρωπαϊκή πλευρά.
Δεν πρόκειται για ανακοίνωση του Κρεμλίνου με σκοπό την προβολή της στρατιωτικής του ισχύος.
Πρόκειται για εκτίμηση την οποία επικαλείται ένας Ευρωπαίος Επίτροπος προκειμένου να τεκμηριώσει την ανάγκη ενίσχυσης της ουκρανικής άμυνας.
Αυτό, από μόνο του, είναι πολιτικά αποκαλυπτικό.
Η Ρωσία αντιμετωπίζεται πλέον από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όχι ως ένας αντίπαλος του οποίου οι στρατιωτικές δυνατότητες μπορούν εύκολα να εξαντληθούν, αλλά ως δύναμη που ενδέχεται να αυξήσει ακόμη περισσότερο την ένταση της βιομηχανικής πολεμικής προσπάθειάς της.
Η εικόνα αυτή ενισχύει το επιχείρημα ότι η στρατηγική εξουθένωσης της Μόσχας δεν έχει αποδώσει τα γρήγορα αποτελέσματα που ορισμένοι στη Δύση ανέμεναν στην αρχή της σύγκρουσης.
Ταυτόχρονα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα κατά πόσον η ρωσική πολεμική οικονομία μπορεί να συντηρεί επ' αόριστον τέτοιους ρυθμούς χωρίς σοβαρές εσωτερικές επιπτώσεις.
Αυτό που διαφαίνεται είναι ότι το 2027 ενδέχεται να αποτελέσει μια ιδιαίτερα απαιτητική χρονιά τόσο για τη Ρωσία όσο και για την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους υποστηρικτές της.
Η γεωπολιτική πραγματικότητα που δεν μπορούν να αγνοήσουν οι Βρυξέλλες
Πίσω από τα 20 εκατομμύρια drones βρίσκεται ένα ευρύτερο στρατηγικό μήνυμα.
Η Ρωσία επιδιώκει να αποδείξει ότι παραμένει μια μεγάλη στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη, ικανή να διατηρεί την πολεμική της προσπάθεια παρά την πίεση των δυτικών κρατών.
Από αυτή την οπτική, κάθε νέα ευρωπαϊκή χρηματοδοτική πρωτοβουλία αποτελεί ταυτόχρονα ένδειξη αποφασιστικότητας της Δύσης και απόδειξη ότι η αναμέτρηση παραμένει ανοικτή, παρά τους τεράστιους πόρους που έχουν ήδη διατεθεί.
Η πραγματική πρόκληση για την Ευρώπη δεν είναι μόνο να χρηματοδοτήσει την επόμενη παρτίδα οπλικών συστημάτων.
Είναι να διαμορφώσει μια βιώσιμη στρατηγική για την ασφάλεια της ηπείρου, η οποία θα συνδυάζει στρατιωτική αποτροπή, πολιτική σταθερότητα και δυνατότητα διπλωματικής διευθέτησης.
Αντίστοιχα, η Ρωσία καλείται να αποδείξει ότι η στρατιωτική ισχύς μπορεί να μετατραπεί σε διαρκές στρατηγικό αποτέλεσμα, χωρίς να παγιδευτεί σε μια ατέρμονη και δαπανηρή αναμέτρηση.
Το σημαντικότερο συμπέρασμα από τις δηλώσεις Kubilius είναι ότι η Μόσχα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια στρατιωτικά εξαντλημένη δύναμη.
Η ίδια η Ευρώπη σχεδιάζει πλέον την επόμενη χρονιά με βάση το ενδεχόμενο μιας ακόμη μεγαλύτερης ρωσικής επιχειρησιακής πίεσης.
Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη γεωπολιτική παραδοχή της ημέρας: τέσσερα και πλέον χρόνια μετά την έναρξη της πλήρους κλίμακας ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να αναζητεί τους πόρους και τα βιομηχανικά μέσα για να αντιμετωπίσει μια Ρωσία που παραμένει στρατιωτικά ενεργή και ικανή να προσαρμόζεται.
Τα 20 εκατομμύρια drones είναι ακόμη μια πρόβλεψη. Το στρατηγικό πρόβλημα που περιγράφουν, όμως, είναι ήδη πραγματικό: η Ευρώπη καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να αντέξει μια μακροχρόνια αναμέτρηση βιομηχανικής ισχύος με τη Μόσχα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών