Τελευταία Νέα
Διεθνή

Σοκ: Οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν το Ιράκ – Το Ιράν ετοιμάζει σαρωτική επιστροφή στη Συρία

Σοκ: Οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν το Ιράκ – Το Ιράν ετοιμάζει σαρωτική επιστροφή στη Συρία
Το Ιράν επιστρέφει στο προσκήνιο και απειλεί να αλλάξει τον χάρτη της Μέσης Ανατολής
Η στρατιωτική και πολιτική κατάσταση στο Ιράκ εισέρχεται σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση, καθώς η αντιπαράθεση μεταξύ της κυβέρνησης της Baghdad και της φιλοϊρανικής οργάνωσης Kataib Hezbollah απειλεί να προκαλέσει μια ευρύτερη αποσταθεροποίηση. Η απαίτηση των ιρακινών αρχών να αποχωρήσει η οργάνωση από την πόλη Jurf al-Nasr, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη εκτοξευτών πυραύλων από την πλευρά της πολιτοφυλακής, δείχνει ότι οι εσωτερικές ισορροπίες εξουσίας στο Ιράκ βρίσκονται πλέον υπό σοβαρή πίεση. Η άφιξη του Ιρανού στρατηγού Esmail Qaani, επικεφαλής της δύναμης Quds του Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), προσθέτει μια ακόμη σημαντική διάσταση στην κρίση. Η παρουσία του δεν μπορεί να εξεταστεί αποκλειστικά ως μια διπλωματική προσπάθεια αποκλιμάκωσης. Αντίθετα, αποτελεί ένδειξη της στρατηγικής σημασίας που αποδίδει η Τεχεράνη στη διατήρηση των συμμαχικών της δυνάμεων στο Ιράκ. Το βασικό ερώτημα είναι εάν η Baghdad θα επιμείνει στην απομάκρυνση της Kataib Hezbollah ή εάν θα αναζητήσει έναν συμβιβασμό που θα επιτρέψει στην οργάνωση να διατηρήσει μέρος της στρατιωτικής και οικονομικής της ισχύος. Σε κάθε περίπτωση, η κρίση δεν αφορά απλώς τον έλεγχο μιας πόλης. Αφορά τη συνολική θέση του Ιράν στο ιρακινό πολιτικό και στρατιωτικό σύστημα.
 
Ο Esmail Qaani και η κληρονομιά του Qasem Soleimani
 
Η παρουσία του Esmail Qaani στο Ιράκ αποκτά ιδιαίτερη σημασία εάν εξεταστεί μέσα από την ιστορική διαδρομή της ιρανικής στρατηγικής στην περιοχή. Ο Qaani διαδέχθηκε τον Qasem Soleimani, ο οποίος σκοτώθηκε τον Ιανουάριο του 2020 σε αμερικανική επιδρομή στη Baghdad. Ο Soleimani είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση ενός εκτεταμένου δικτύου συμμαχικών οργανώσεων, πολιτικών δυνάμεων και στρατιωτικών σχηματισμών στη Μέση Ανατολή. Μέσω της δύναμης Quds, το Ιράν απέκτησε σημαντική επιρροή στο Ιράκ, στη Συρία και σε άλλες περιοχές, δημιουργώντας ένα περιφερειακό σύστημα συνεργασίας που λειτουργούσε ως αντίβαρο στην αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Ο θάνατός του αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για την Τεχεράνη, καθώς χάθηκε ένας από τους σημαντικότερους στρατηγικούς συντονιστές της ιρανικής πολιτικής εκτός συνόρων. Ωστόσο, η δομή που είχε δημιουργηθεί δεν εξαφανίστηκε. Οι οργανώσεις που είχαν αναπτύξει στενές σχέσεις με το Ιράν διατήρησαν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική και στρατιωτική τους παρουσία. Ο Qaani καλείται πλέον να διαχειριστεί ένα πολύ πιο σύνθετο περιβάλλον. Η αμερικανική πίεση, οι αλλαγές στη Συρία και οι εσωτερικές αντιθέσεις στο Ιράκ περιορίζουν τα περιθώρια κινήσεων της Τεχεράνης. Παράλληλα, η σημερινή κρίση δείχνει ότι το Ιράν δεν είναι διατεθειμένο να εγκαταλείψει εύκολα τις θέσεις που οικοδόμησε επί δεκαετίες.
 
Το πολιτικό σύστημα του Ιράκ και οι εύθραυστες ισορροπίες εξουσίας
 
Για να γίνει κατανοητή η σημερινή κρίση, πρέπει πρώτα να εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το πολιτικό σύστημα του Ιράκ. Μετά την αμερικανική εισβολή του 2003, η χώρα απέκτησε ένα σύστημα κατανομής της πολιτικής εξουσίας που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις εθνοθρησκευτικές ισορροπίες. Στην πράξη, η πολιτική εκπροσώπηση έχει διαμορφωθεί γύρω από τρεις βασικούς πυλώνες: την κουρδική προεδρία, τη σιιτική πρωθυπουργία και τη σουνιτική προεδρία του κοινοβουλίου. Το σύστημα αυτό σχεδιάστηκε ώστε να αποτρέπει την κυριαρχία μιας μόνο πολιτικής ή θρησκευτικής κοινότητας, αλλά στην πραγματικότητα έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα σύνθετο δίκτυο διαπραγματεύσεων και ανταγωνισμών. Οι Σιίτες αποτελούν τη μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα της χώρας, γεγονός που προσφέρει στις πολιτικές δυνάμεις τους σημαντικό πλεονέκτημα. Ωστόσο, δεν αποτελούν ένα ενιαίο πολιτικό σώμα. Υπάρχουν δυνάμεις που επιδιώκουν στενότερη συνεργασία με τις ΗΠΑ, άλλες που επιθυμούν ισορροπημένες σχέσεις με την Ουάσιγκτον και την Τεχεράνη, και άλλες που θεωρούν την ιρανική επιρροή απαραίτητο στοιχείο για την ασφάλεια του Ιράκ. Αυτή η εσωτερική πολυδιάσπαση αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα για την ιρανική στρατηγική. Η Τεχεράνη μπορεί να διατηρεί στενές σχέσεις με ισχυρές σιιτικές οργανώσεις, αλλά δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την υποστήριξη ολόκληρου του σιιτικού πολιτικού χώρου. Επομένως, η σημερινή αντιπαράθεση δεν είναι απλώς μια σύγκρουση μεταξύ φιλοϊρανικών και φιλοαμερικανικών δυνάμεων. Είναι επίσης μια μάχη για το ποιος θα καθορίζει την πραγματική πολιτική κατεύθυνση του ιρακινού κράτους.

_S0mgbKnFlfvVMm59nroLiIj_t73IxKMargL6hrqoxlpcDcYRFSxUWJa7L3J4pk7-NfHA5P5g7xMMYdwMWhZaSA11WtdC5sojNCNQpCGoDXbrQgubTm1MgiwUxiIs-TFVKRT_v0rt4ip3BRDKC9aw7pb3PocwEKHi4mNqDHx8iG6S-0fN4CLedYosi3FJLMp.jpg

Οι Popular Mobilization Forces και η θεσμοποίηση των φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών
 
Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του ιρακινού πολιτικού συστήματος είναι η παρουσία των Popular Mobilization Forces (PMF), γνωστών και ως Hashd al-Shaabi. Πρόκειται για έναν ευρύ συνασπισμό ένοπλων σχηματισμών, οι οποίοι απέκτησαν καθοριστικό ρόλο στον πόλεμο εναντίον του Islamic State (ISIS). Η ενίσχυσή τους συνδέθηκε με την κατάρρευση των ιρακινών στρατιωτικών δομών σε μεγάλες περιοχές της χώρας το 2014. Εκείνη την περίοδο, οι σιιτικές πολιτοφυλακές συνέβαλαν σημαντικά στην αντιμετώπιση της προέλασης του ISIS, αποκτώντας μεγάλη κοινωνική και πολιτική επιρροή. Το 2016, οι Popular Mobilization Forces απέκτησαν θεσμική αναγνώριση και εντάχθηκαν στο κρατικό πλαίσιο ασφαλείας του Ιράκ. Ωστόσο, η ενσωμάτωσή τους δεν σήμαινε ότι όλες οι οργανώσεις εγκατέλειψαν τις ανεξάρτητες δομές διοίκησης ή τις εξωτερικές σχέσεις τους. Εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις του ιρακινού κράτους. Από τη μία πλευρά, οι πολιτοφυλακές αποτελούν τμήμα ενός επίσημου θεσμικού μηχανισμού. Από την άλλη, ορισμένες διατηρούν δικές τους πολιτικές επιδιώξεις και στενούς δεσμούς με την Τεχεράνη. Η Kataib Hezbollah αποτελεί μία από τις οργανώσεις με τη μεγαλύτερη στρατηγική σημασία σε αυτό το δίκτυο. Η επιρροή της δεν περιορίζεται στη στρατιωτική της παρουσία, αλλά επεκτείνεται σε οικονομικές δραστηριότητες, τοπικά δίκτυα εξουσίας και πολιτικές σχέσεις.Αυτό εξηγεί γιατί η Baghdad δυσκολεύεται να επιβάλει πλήρως τις αποφάσεις της. Η αντιμετώπιση μιας τέτοιας οργάνωσης δεν είναι μια απλή αστυνομική επιχείρηση, αλλά μια πολιτική και στρατηγική αναμέτρηση με πιθανές συνέπειες για ολόκληρη τη χώρα.
 
Η Jurf al-Nasr ως στρατηγικό σημείο της ιρανικής επιρροής
 
Η πόλη Jurf al-Nasr έχει ιδιαίτερη σημασία για την Kataib Hezbollah, καθώς αποτελεί ένα από τα σημαντικά σημεία της παρουσίας της στο Ιράκ. Η θέση της και οι υποδομές που έχουν αναπτυχθεί στην ευρύτερη περιοχή την καθιστούν σημαντική για τη διατήρηση της επιχειρησιακής και πολιτικής επιρροής της οργάνωσης. Η απαίτηση της ιρακινής κυβέρνησης να εγκαταλείψει η πολιτοφυλακή την περιοχή αποτελεί συνεπώς πολύ περισσότερα από μια διοικητική απόφαση. Εάν εφαρμοστεί, θα μπορούσε να περιορίσει σημαντικά τη δυνατότητα της οργάνωσης να διατηρεί αυτόνομη παρουσία σε μια περιοχή που θεωρεί ζωτικής σημασίας. Η Baghdad υποστηρίζει ότι υπάρχουν ζητήματα παράνομης εκμετάλλευσης πετρελαϊκών υποδομών και οικονομικών δραστηριοτήτων. Από την πλευρά της, η Kataib Hezbollah δεν φαίνεται διατεθειμένη να αποδεχθεί μια αποχώρηση που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως στρατηγική ήττα. Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εξαιτίας της ευρύτερης αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Το Ιράκ αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς και γεωγραφικούς συνδέσμους της Τεχεράνης με την υπόλοιπη περιοχή. Οποιαδήποτε προσπάθεια περιορισμού της ιρανικής παρουσίας εκεί επηρεάζει συνολικά τις περιφερειακές δυνατότητες της χώρας. Η ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων από τις δύο πλευρές δημιουργεί ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο περιβάλλον. Μια λανθασμένη εκτίμηση, ένα επεισόδιο ή μια ανεξέλεγκτη στρατιωτική ενέργεια θα μπορούσε να μετατρέψει μια πολιτική κρίση σε ανοιχτή σύγκρουση.
 
Η αμερικανική στρατηγική και η προσπάθεια περιορισμού της Τεχεράνης
 
Η κρίση στο Ιράκ δεν μπορεί να εξεταστεί ανεξάρτητα από την ευρύτερη αμερικανική στρατηγική απέναντι στο Ιράν. Για την Ουάσιγκτον, η ιρανική επιρροή στο Ιράκ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην προσπάθεια διαμόρφωσης μιας νέας περιφερειακής ισορροπίας. Η αμερικανική πολιτική επιδιώκει να περιορίσει τις δυνατότητες του Ιράν να χρησιμοποιεί συμμαχικές οργανώσεις και πολιτικά δίκτυα για να διατηρεί την παρουσία του στη Μέση Ανατολή. Το Ιράκ βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας, καθώς αποτελεί τον βασικό γεωγραφικό σύνδεσμο ανάμεσα στην ιρανική επικράτεια και τη Συρία. Από την οπτική της Τεχεράνης, η αμερικανική στρατηγική δεν περιορίζεται στην προστασία των αμερικανικών συμφερόντων. Θεωρείται επίσης προσπάθεια αποδυνάμωσης του ιρανικού κράτους μέσω της απομόνωσης των περιφερειακών συμμάχων του. Αυτό δημιουργεί ένα ιδιαίτερα σύνθετο δίλημμα για την Baghdad. Εάν επιλέξει να ικανοποιήσει τις αμερικανικές απαιτήσεις, κινδυνεύει να προκαλέσει την αντίδραση ισχυρών ένοπλων οργανώσεων στο εσωτερικό της χώρας. Εάν, αντίθετα, επιτρέψει τη διατήρηση της ανεξάρτητης στρατιωτικής τους παρουσίας, κινδυνεύει να επιδεινώσει τις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον. Η ιρακινή κυβέρνηση βρίσκεται επομένως ανάμεσα σε δύο ισχυρά κέντρα επιρροής, χωρίς να διαθέτει πάντοτε τα απαραίτητα πολιτικά και στρατιωτικά μέσα για να επιβάλει μια αυτόνομη στρατηγική.
 
Το Ιράν δεν επιδιώκει απαραίτητα την αποκλιμάκωση
 
Ένα από τα βασικά ερωτήματα της σημερινής κρίσης είναι εάν η Τεχεράνη επιθυμεί πραγματικά να επιλύσει την αντιπαράθεση ή εάν θεωρεί ότι η παρατεταμένη ένταση μπορεί να εξυπηρετήσει τα στρατηγικά της συμφέροντα. Η παρουσία του Esmail Qaani μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια συντονισμού των φιλοϊρανικών δυνάμεων και αποτροπής μιας ανεξέλεγκτης σύγκρουσης. Ωστόσο, δεν αποκλείεται η Τεχεράνη να επιδιώκει ταυτόχρονα να καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί την αποδυνάμωση των συμμαχικών της οργανώσεων. Για το Ιράν, οι πολιτοφυλακές στο Ιράκ αποτελούν σημαντικό παράγοντα αποτροπής. Η διατήρηση της επιρροής τους προσφέρει στην Τεχεράνη πολιτικό βάθος και δυνατότητα παρέμβασης στις περιφερειακές εξελίξεις, ακόμη και όταν η ίδια βρίσκεται υπό έντονη στρατιωτική ή οικονομική πίεση. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι κινήσεις των φιλοϊρανικών οργανώσεων υπαγορεύονται άμεσα από την ιρανική ηγεσία. Οι οργανώσεις αυτές έχουν δικές τους ηγεσίες, συμφέροντα και εσωτερικές επιδιώξεις. Ωστόσο, η διατήρηση της στρατηγικής τους σχέσης με το Ιράν παραμένει σημαντική για την περιφερειακή πολιτική της Τεχεράνης. Επομένως, η ιρανική ηγεσία μπορεί να θεωρεί ότι μια περιορισμένη κρίση στο Ιράκ είναι προτιμότερη από μια υποχώρηση που θα δημιουργούσε προηγούμενο για την απομάκρυνση και άλλων συμμάχων της.

RxAAf478Od7OnzfGUMGExovTdBcWlE_eiqXGAzGUW449GHKobzYa1f5qnqG-KBEjnXYTHVnpiGJWCmGsyfoBXlnA9aKmkN5NBEG4i4xReS1TJrOcAoRfvEPgd43tVsVhRjqrrCQP1ykOJCz0-Eocl10F7r-pLh3RvOTUhVpRJD_5ldtTassLqDXVGQu4Dz2V.jpg

 
Η Συρία και η πιθανότητα επαναφοράς της ιρανικής επιρροής
 
Η ιρανική στρατηγική δεν περιορίζεται στο Ιράκ. Η Συρία αποτελεί επίσης ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της περιφερειακής αντιπαράθεσης, καθώς για πολλά χρόνια αποτέλεσε βασικό κρίκο στη σύνδεση της Τεχεράνης με τις υπόλοιπες συμμαχικές δυνάμεις της. Η απώλεια σημαντικού μέρους της προηγούμενης ιρανικής επιρροής στη Συρία δημιούργησε ένα στρατηγικό κενό για την Τεχεράνη. Η δυνατότητα διατήρησης μιας ισχυρής παρουσίας εκεί έχει περιοριστεί, ενώ οι νέες πολιτικές και στρατιωτικές ισορροπίες έχουν μεταβάλει σημαντικά το περιβάλλον. Ωστόσο, η αποδυνάμωση της ιρανικής παρουσίας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η Τεχεράνη εγκαταλείπει τις φιλοδοξίες της. Η ενίσχυση των σχέσεων με τις ιρακινές πολιτοφυλακές θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας επαναπροσδιορισμού της ιρανικής στρατηγικής. Η διατήρηση ισχυρών δεσμών στο Ιράκ προσφέρει στην Τεχεράνη ένα σημαντικό περιφερειακό έρεισμα, ακόμη και εάν οι συνθήκες στη Συρία δεν επιτρέπουν την επιστροφή στο προηγούμενο μοντέλο παρουσίας. Η άποψη ότι το Ιράν θα μπορούσε να αποκαταστήσει τις θέσεις του στη Συρία είναι μια φιλόδοξη εκτίμηση και όχι μια βεβαιότητα. Παρ' όλα αυτά, η Τεχεράνη έχει αποδείξει ότι αντιμετωπίζει τη Μέση Ανατολή ως ενιαίο στρατηγικό χώρο και όχι ως ένα σύνολο απομονωμένων εθνικών κρίσεων.
 
Ο παράγοντας ISIS και η επιστροφή του ζητήματος της περιφερειακής ασφάλειας
 
Υπάρχει ακόμη ένας παράγοντας που μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις: η απειλή ανασυγκρότησης του Islamic State (ISIS). Παρά τη στρατιωτική ήττα του εδαφικού χαλιφάτου του ISIS, η οργάνωση δεν εξαφανίστηκε. Διατήρησε πυρήνες, δίκτυα υποστήριξης και δυνατότητες πραγματοποίησης επιθέσεων τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία. Η αστάθεια που προκαλείται από την αντιπαράθεση μεταξύ περιφερειακών και διεθνών δυνάμεων μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες για την επανενεργοποίηση τέτοιων δικτύων. Για το Ιράν, η καταπολέμηση του ISIS αποτελεί όχι μόνο ζήτημα ασφάλειας αλλά και σημαντικό πολιτικό επιχείρημα για τη διατήρηση της παρουσίας του στην περιοχή. Η Τεχεράνη μπορεί να παρουσιάζει τις συμμαχικές της οργανώσεις ως παράγοντες σταθερότητας και προστασίας απέναντι στην τρομοκρατική απειλή. Από την άλλη πλευρά, η ενίσχυση των ένοπλων πολιτοφυλακών χωρίς ενιαίο και αποτελεσματικό κρατικό έλεγχο ενδέχεται να επιδεινώσει τις εσωτερικές αντιθέσεις στο Ιράκ. Εδώ βρίσκεται μια ακόμη αντίφαση της σημερινής κατάστασης: οι δυνάμεις που συνέβαλαν στην αντιμετώπιση του ISIS αποτελούν σήμερα, σε ορισμένες περιπτώσεις, πηγή έντασης για την ίδια την ιρακινή κυβέρνηση.

F4Mugviq1r-gckdIMs76u-fw4ug1Ivgs8y1u-vSOerKmoP5VY0x5fFYoGmFxPWh6wxoyPnb58RWoOiKTeT8fOulQ9fUpFz60OMKZ0GqZ528cFtP0cSHm2Nj1PDGCpbtA-PLdOK_4GX-ONuBQMfgnBaB5kT1EXsanmVAuq4JqsYnrAL6J3A2IDRVGsOPN3GZi.jpg

 
Τρία πιθανά σενάρια για την επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή
 
Η σημερινή αντιπαράθεση δύσκολα θα επιλυθεί με μια απλή στρατιωτική ή διοικητική απόφαση. Το πιθανότερο είναι ότι θα αποτελέσει αντικείμενο έντονων διαπραγματεύσεων, με την Baghdad, την Τεχεράνη και την Ουάσινγκτον να προσπαθούν να διαμορφώσουν τους όρους της επόμενης ημέρας. Το πρώτο ενδεχόμενο είναι ένας προσωρινός συμβιβασμός. Η Kataib Hezbollah θα μπορούσε να αποδεχθεί κάποια μορφή αναδιάταξης της παρουσίας της, χωρίς να εγκαταλείψει ουσιαστικά την επιρροή της. Η ιρακινή κυβέρνηση θα κέρδιζε πολιτικό χρόνο, ενώ το Ιράν θα απέφευγε μια άμεση σύγκρουση με τις κρατικές δυνάμεις του Ιράκ. Το δεύτερο σενάριο είναι η περαιτέρω κλιμάκωση. Εάν η Baghdad επιχειρήσει να επιβάλει την αποχώρηση της οργάνωσης με στρατιωτικά μέσα, υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί ευρύτερη αντιπαράθεση με τις φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει ακόμη περισσότερο το Ιράκ και να δημιουργήσει νέες ευκαιρίες παρέμβασης για εξωτερικούς παράγοντες. Το τρίτο σενάριο αφορά μια ευρύτερη αναδιάταξη των περιφερειακών ισορροπιών. Το Ιράν θα μπορούσε να επιχειρήσει να ενισχύσει τις πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις του με τις συμμαχικές δυνάμεις στο Ιράκ, αξιοποιώντας την αδυναμία της κεντρικής κυβέρνησης και τις αντιφάσεις της αμερικανικής πολιτικής. Σε αυτή την περίπτωση, η κρίση της Jurf al-Nasr θα μπορούσε να αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας περιφερειακής αναμέτρησης για τον έλεγχο των στρατηγικών ισορροπιών στη Μέση Ανατολή. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι το Ιράκ εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πεδία ανταγωνισμού μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ. Η Τεχεράνη δεν έχει λόγο να εγκαταλείψει εύκολα τα δίκτυα επιρροής που οικοδόμησε επί δεκαετίες, ενώ η Ουάσινγκτον δύσκολα θα αποδεχθεί την ενίσχυση μιας περιφερειακής δύναμης που θεωρεί αντίπαλό της. Η πραγματική μάχη, επομένως, δεν αφορά μόνο την Kataib Hezbollah ή την Jurf al-Nasr. Αφορά το ποιος θα έχει τον καθοριστικό λόγο στη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας στο Ιράκ και, κατ' επέκταση, σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

www.bankingnews.gr
 

Ρoή Ειδήσεων

Σχόλια αναγνωστών

Δείτε επίσης