Στα μέσα του 1960 η Heckler & Koch πήρε την εντολή να αναπτύξει ένα πυροβόλο όπλο για λογαριασμό του γερμανικού ναυτικού
Οι πρώτες ομάδες στρατιωτικών δυτών προέκυψαν από τις ανάγκες του Β' ππ.
Ιταλοί αλλά αργότερα Αμερικανοί και Άγγλοι τους χρησιμοποιούσαν για σαμποτάζ και προστασία πλοίων και λιμενικών εγκαταστάσεων.
Σύντομα διαγνώστηκε η ανάγκη για "αμφίβια" όπλα που θα τους επέτρεπαν να πολεμήσουν μέσα στο θαλάσσιο περιβάλλον.
Ένα μοναδικό πρόβλημα
Στα μέσα του 1960 η Heckler & Koch πήρε την εντολή να αναπτύξει ένα πυροβόλο όπλο για λογαριασμό του γερμανικού ναυτικού.
Η ιδιαιτερότητα της απαίτησης εστίαζε στη δυνατότητα χρήσης του πάνω και κάτω από την επιφάνεια.
Με χαρακτηριστική γερμανική εμμονή εργάστηκαν επί χρόνια για να βρούν τη βέλτιστη λύση.
Τα συμβατικά όπλα που λειτουργούν με έγχυση αερίων ή αδράνεια ήταν ακατάλληλα, καθώς η πίεση και η αντίσταση του υγρού στοιχείου ακυρώνει την αρχή λειτουργίας τους και δημιουργεί εμπλοκές.
Κατέληξαν σε ένα διαφορετικό τρόπο βασισμένο στην ηλεκτρική πυροδότηση, ώστε να μην υπάρχουν κινητά μέρη. Αντί για κλείστρα και γεμιστήρες, το σύστημα βασίζεται σε ένα κλειστό κύλινδρο από πλαστικό που περικλείει πέντε κάνες.
Ηλεκτρικές επαφές στο πίσω μέρος μεταφέρουν ρεύμα από δύο μπαταρίες των 9 volt που κρύβονται στην αδιάβροχη λαβή.
Η σκανδάλη είναι στην πραγματικότητα διακόπτης που κλείνει το κύκλωμα με κάθε πίεση της. Τα πυρομαχικά είναι ερμητικά συσκευασμένα και με την πυροδότηση σκίζουν το αδιάβροχο περίβλημα τους για να εκτοξευτούν.
Η επαναγέμιση γίνεται με την απόσπαση του κυλίνδρου και την αντικατάσταση του με άλλον.

Το δεύτερο ζήτημα που έπρεπε να λύσουν ήταν η βλητική απόδοση.
Οι συμβατικές βολίδες πυροβόλων παρουσιάζουν μεγάλη αντίσταση στο νερό και εκτρέπονται από την πορεία ταχύτατα με την έξοδο από την κάνη. Η λύση που βρέθηκε ήταν η χρήση σκληρυμένων βελών μήκους 10cm που σταθεροποιούνται χάρη στο υδροδυναμικό τους σχήμα.
Εκτοξεύονται από τις λείες κάνες με τη χρήση στερεού προωθητικού, όπως πχ. τα αντιαρματικά βλήματα. Ταξιδεύουν στο νερό τουλάχιστον 15 μέτρα και στην απόσταση αυτή είναι ικανά να διατρήσουν στολές και συσκευές υδροπνεύμονα. Έξω από το νερό το βεληνεκές φτάνει (θεωρητικά) τα 30 μέτρα. Όμως στην πράξη τα βέλη χάνουν την ευστάθεια τους στον αέρα λόγω σχήματος.
Έτσι η Η&Κ ανέπτυξε έναν εναλλακτικό κύλινδρο με ραβδωτές κάνες για βολές στον αέρα. Περιέχει πέντε φυσίγγια ενός διαμετρήματος 7,62Χ36mm (τύπος DM91) με αιχμηρή βολίδα και ταχύτητα 120 m/sec. Το βλήμα περικλείεται από πλαστικό βύσμα που λειτουργεί ως πιστόνι. Με την πυροδότηση ωθεί τη βολίδα και σφραγίζει το στόμιο του κυλίνδρου, συγκρατώντας τα αέρια μέσα στον κύλινδρο. Λειτουργεί έτσι ως εσωτερικός "σιγαστήρας”που μειώνει το ακουστικό ίχνος. Οι βατραχάνθρωποι υποτίθεται πως καλύπτουν την έξοδο τους από το νερό με αυτά για αφανή διείσδυση και κρατούν τα "μεταλλικά καμάκια" για υποβρύχια μάχη.

Το υποβρύχιο πιστόλι του ΝΑΤΟ
Το σύστημα τυποποιήθηκε ως "Pistole 11" (P11) από το γερμανικό ναυτικό και μπήκε σε υπηρεσία το 1976 με τις KSK/KSM. Ακολούθησαν οι Ιταλοί βατραχάνθρωποι Combusin, η SBS και οι αμερικανικές SF και SEAL. Παρά την εξάπλωση του μεταξύ των ειδικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ, το Ρ11 παρέμεινε απόρρητο μέχρι τη δεκαετία του 1990 και η Heckler & Koch αποσιωπούσε την ύπαρξη και παραγωγή του.
Το εξαιρετικά διαφορετικά αυτό αμφίβιο όπλο απαιτεί μοναδικό χειρισμό. Είναι προφανές ότι η ηλεκτρική πυροδότηση βασίζεται στην τήρηση αυστηρών ανοχών κατασκευής ώστε να παραμένει το κύκλωμα αδιάβροχο.
Όλες οι επαφές χρησιμοποιούν αδιάβροχες φλάτζες και οι θαλάμες σφραγίζονται εν κενώ για να μη βραχούν τα πυρομαχικά. Είναι ενδιαφέρον ότι μετά την εκτόξευση των βλημάτων, ο χειριστής δε μπορεί να ξαναγεμίσει τους κυλίνδρους. Θεωρητικά φυλάσσονται για να επιστραφούν στο εργοστάσιο της Η&Κ, όπου θα επιθεωρηθούν και αναπληρωθούν για μελλοντική χρήση. Αυτή η διαδικασία εξασφαλίζει την αξιοπιστία.
Σύμφωνα με το δημοσιοποιημένο (πλέον) δόγμα του γερμανικού ναυτικού, τα P11 χρεώνονται στους βατραχανθρώπους με ειδική θήκη που ασφαλίζει το ογκώδες όπλο και πέντε συνολικά κυλίνδρους/κάνες. Αυτό σημαίνει εικοσιπέντε βολές. Λόγω της κατασκευής, ο κάθε κύλινδρος διαθέτει στόχαστρα με κουκίδες τριτίου για υποβρύχια σκόπευση. Η οδηγία αναφέρει πως το όπλο παραμένει υδατοστεγές επ' αορίστω σε βάθη ως 10 μέτρα, οπότε αυτό θεωρείται το επιχειρησιακό όριο κατάδυσης του.

Ξεπερασμένο δόγμα;
Το Ρ11 συγκαταλέγεται στα ελάχιστα αμφίβια όπλα μαζί με τα ρωσικά SPP-1. Αντιπροσωπεύουν ένα δόγμα υποβρύχιας σύρραξης μεταξύ βατραχανθρώπων που θα εμπλέκονταν σε μάχες σώμα με σώμα. Η λογική αυτή ξεπεράστηκε όταν έγινε φανερό ότι η εισβολή βατραχανθρώπων σε λιμάνια αντιμετωπίζεται ευκολότερα με αισθητήρες και εκρηκτικά γεμίσματα, αντί άλλων δυτών οπλισμένων με όπλα χειρός.
Στον αντίποδα, η εφεύρεση πιστολιών με τροποποημένους επικρουστήρες και τα βελτιωμένα παράγωγα του Colt M4 παραγκώνισαν τα εξειδικευμένα όπλα κατά την προσέγγιση σε εχθρική ακτή. Οπότε νομοτελειακά το Ρ11 πέρασε στην ιστορία ως απολίθωμα του Ψυχρού Πολέμου.

www.bankingnews.gr
Ιταλοί αλλά αργότερα Αμερικανοί και Άγγλοι τους χρησιμοποιούσαν για σαμποτάζ και προστασία πλοίων και λιμενικών εγκαταστάσεων.
Σύντομα διαγνώστηκε η ανάγκη για "αμφίβια" όπλα που θα τους επέτρεπαν να πολεμήσουν μέσα στο θαλάσσιο περιβάλλον.
Ένα μοναδικό πρόβλημα
Στα μέσα του 1960 η Heckler & Koch πήρε την εντολή να αναπτύξει ένα πυροβόλο όπλο για λογαριασμό του γερμανικού ναυτικού.
Η ιδιαιτερότητα της απαίτησης εστίαζε στη δυνατότητα χρήσης του πάνω και κάτω από την επιφάνεια.
Με χαρακτηριστική γερμανική εμμονή εργάστηκαν επί χρόνια για να βρούν τη βέλτιστη λύση.
Τα συμβατικά όπλα που λειτουργούν με έγχυση αερίων ή αδράνεια ήταν ακατάλληλα, καθώς η πίεση και η αντίσταση του υγρού στοιχείου ακυρώνει την αρχή λειτουργίας τους και δημιουργεί εμπλοκές.
Κατέληξαν σε ένα διαφορετικό τρόπο βασισμένο στην ηλεκτρική πυροδότηση, ώστε να μην υπάρχουν κινητά μέρη. Αντί για κλείστρα και γεμιστήρες, το σύστημα βασίζεται σε ένα κλειστό κύλινδρο από πλαστικό που περικλείει πέντε κάνες.
Ηλεκτρικές επαφές στο πίσω μέρος μεταφέρουν ρεύμα από δύο μπαταρίες των 9 volt που κρύβονται στην αδιάβροχη λαβή.
Η σκανδάλη είναι στην πραγματικότητα διακόπτης που κλείνει το κύκλωμα με κάθε πίεση της. Τα πυρομαχικά είναι ερμητικά συσκευασμένα και με την πυροδότηση σκίζουν το αδιάβροχο περίβλημα τους για να εκτοξευτούν.
Η επαναγέμιση γίνεται με την απόσπαση του κυλίνδρου και την αντικατάσταση του με άλλον.

Το δεύτερο ζήτημα που έπρεπε να λύσουν ήταν η βλητική απόδοση.
Οι συμβατικές βολίδες πυροβόλων παρουσιάζουν μεγάλη αντίσταση στο νερό και εκτρέπονται από την πορεία ταχύτατα με την έξοδο από την κάνη. Η λύση που βρέθηκε ήταν η χρήση σκληρυμένων βελών μήκους 10cm που σταθεροποιούνται χάρη στο υδροδυναμικό τους σχήμα.
Εκτοξεύονται από τις λείες κάνες με τη χρήση στερεού προωθητικού, όπως πχ. τα αντιαρματικά βλήματα. Ταξιδεύουν στο νερό τουλάχιστον 15 μέτρα και στην απόσταση αυτή είναι ικανά να διατρήσουν στολές και συσκευές υδροπνεύμονα. Έξω από το νερό το βεληνεκές φτάνει (θεωρητικά) τα 30 μέτρα. Όμως στην πράξη τα βέλη χάνουν την ευστάθεια τους στον αέρα λόγω σχήματος.
Έτσι η Η&Κ ανέπτυξε έναν εναλλακτικό κύλινδρο με ραβδωτές κάνες για βολές στον αέρα. Περιέχει πέντε φυσίγγια ενός διαμετρήματος 7,62Χ36mm (τύπος DM91) με αιχμηρή βολίδα και ταχύτητα 120 m/sec. Το βλήμα περικλείεται από πλαστικό βύσμα που λειτουργεί ως πιστόνι. Με την πυροδότηση ωθεί τη βολίδα και σφραγίζει το στόμιο του κυλίνδρου, συγκρατώντας τα αέρια μέσα στον κύλινδρο. Λειτουργεί έτσι ως εσωτερικός "σιγαστήρας”που μειώνει το ακουστικό ίχνος. Οι βατραχάνθρωποι υποτίθεται πως καλύπτουν την έξοδο τους από το νερό με αυτά για αφανή διείσδυση και κρατούν τα "μεταλλικά καμάκια" για υποβρύχια μάχη.

Το υποβρύχιο πιστόλι του ΝΑΤΟ
Το σύστημα τυποποιήθηκε ως "Pistole 11" (P11) από το γερμανικό ναυτικό και μπήκε σε υπηρεσία το 1976 με τις KSK/KSM. Ακολούθησαν οι Ιταλοί βατραχάνθρωποι Combusin, η SBS και οι αμερικανικές SF και SEAL. Παρά την εξάπλωση του μεταξύ των ειδικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ, το Ρ11 παρέμεινε απόρρητο μέχρι τη δεκαετία του 1990 και η Heckler & Koch αποσιωπούσε την ύπαρξη και παραγωγή του.
Το εξαιρετικά διαφορετικά αυτό αμφίβιο όπλο απαιτεί μοναδικό χειρισμό. Είναι προφανές ότι η ηλεκτρική πυροδότηση βασίζεται στην τήρηση αυστηρών ανοχών κατασκευής ώστε να παραμένει το κύκλωμα αδιάβροχο.
Όλες οι επαφές χρησιμοποιούν αδιάβροχες φλάτζες και οι θαλάμες σφραγίζονται εν κενώ για να μη βραχούν τα πυρομαχικά. Είναι ενδιαφέρον ότι μετά την εκτόξευση των βλημάτων, ο χειριστής δε μπορεί να ξαναγεμίσει τους κυλίνδρους. Θεωρητικά φυλάσσονται για να επιστραφούν στο εργοστάσιο της Η&Κ, όπου θα επιθεωρηθούν και αναπληρωθούν για μελλοντική χρήση. Αυτή η διαδικασία εξασφαλίζει την αξιοπιστία.
Σύμφωνα με το δημοσιοποιημένο (πλέον) δόγμα του γερμανικού ναυτικού, τα P11 χρεώνονται στους βατραχανθρώπους με ειδική θήκη που ασφαλίζει το ογκώδες όπλο και πέντε συνολικά κυλίνδρους/κάνες. Αυτό σημαίνει εικοσιπέντε βολές. Λόγω της κατασκευής, ο κάθε κύλινδρος διαθέτει στόχαστρα με κουκίδες τριτίου για υποβρύχια σκόπευση. Η οδηγία αναφέρει πως το όπλο παραμένει υδατοστεγές επ' αορίστω σε βάθη ως 10 μέτρα, οπότε αυτό θεωρείται το επιχειρησιακό όριο κατάδυσης του.

Ξεπερασμένο δόγμα;
Το Ρ11 συγκαταλέγεται στα ελάχιστα αμφίβια όπλα μαζί με τα ρωσικά SPP-1. Αντιπροσωπεύουν ένα δόγμα υποβρύχιας σύρραξης μεταξύ βατραχανθρώπων που θα εμπλέκονταν σε μάχες σώμα με σώμα. Η λογική αυτή ξεπεράστηκε όταν έγινε φανερό ότι η εισβολή βατραχανθρώπων σε λιμάνια αντιμετωπίζεται ευκολότερα με αισθητήρες και εκρηκτικά γεμίσματα, αντί άλλων δυτών οπλισμένων με όπλα χειρός.
Στον αντίποδα, η εφεύρεση πιστολιών με τροποποημένους επικρουστήρες και τα βελτιωμένα παράγωγα του Colt M4 παραγκώνισαν τα εξειδικευμένα όπλα κατά την προσέγγιση σε εχθρική ακτή. Οπότε νομοτελειακά το Ρ11 πέρασε στην ιστορία ως απολίθωμα του Ψυχρού Πολέμου.

www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών