Ο Άρειος Πάγος ακυρώνει την καταδίκη σε βάρος του Ανδρέα Γεωργίου, του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ που το 2010 αποκάλυψε τα πραγματικά στοιχεία για το έλλειμμα και το χρέος της Αθήνας
Οι Λατίνοι έλεγαν ότι η αλήθεια είναι κόρη του χρόνου.
Και οι Έλληνες απέδειξαν ότι, τουλάχιστον ορισμένες φορές, το ρητό αυτό είναι αληθινό.
Αυτό επιβεβαίωσε ο Άρειος Πάγος, το ανώτατο δικαστήριο της Αθήνας, ο οποίος με την αθωωτική του απόφαση έβαλε τέλος στην εξαιρετικά σκληρή δικαστική δίωξη που υπέστη ο Ανδρέας Γεωργίου, ο οικονομολόγος από την Πάτρα, ο οποίος, μετά τις σπουδές του στο Μίσιγκαν και μια κορυφαία σταδιοδρομία στο ΔΝΤ, έγινε το 2010 πρόεδρος της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας και αποκάλυψε στον κόσμο το πραγματικό μέγεθος του ελληνικού δημόσιου χρέους: τη σπίθα που άναψε τη βαθύτερη κρίση δημόσιων οικονομικών στη σύγχρονη ιστορία.
Οι πραγματικοί αριθμοί
Η υπόθεση έχει φαινομενικά παράλογες πτυχές, αλλά, αν την εξετάσει κανείς προσεκτικά, αποκαλύπτει με πιο έντονο τρόπο τις εντάσεις που συχνά αντιπαραθέτουν τις στατιστικές υπηρεσίες με τις κυβερνήσεις, ακόμη και μακριά από τον Παρθενώνα.
Και αγγίζει ένα κρίσιμο ζήτημα της δημοκρατίας: οι αποφάσεις πρέπει να βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα και όχι σε στοιχεία προσαρμοσμένα στις πολιτικές ανάγκες.
Ο Γεωργίου, διορισμένος το 2010 με διεθνή πίεση, πάνω στα ερείπια της απαξιωμένης Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδας, εξήγησε ότι το πραγματικό έλλειμμα που καταγράφηκε στους δημόσιους λογαριασμούς το προηγούμενο έτος ανερχόταν στο 15,4% του ΑΕΠ και όχι στο 12,4% που είχε ανακοινώσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αφού είχε ήδη διορθώσει δραστικά το 3,7% που είχαν αρχικά ανακοινώσει οι προκάτοχοί της Νέας Δημοκρατίας.
Ως συνέπεια του επανυπολογισμού της ΕΛΣΤΑΤ, και το στοιχείο για το χρέος έπρεπε να εγκαταλείψει το 115,1% που είχε καταγραφεί στα επίσημα κυβερνητικά έγγραφα και να εκτοξευθεί στο 126,8%, ένα ποσοστό που, δέκα χρόνια πριν από την Covid-19, προκαλούσε ιδιαίτερη εντύπωση.
Αποκαλύπτοντας το πέπλο
Για να αναδείξει τα πραγματικά στοιχεία, ο Γεωργίου αποκάλυψε ένα σύνθετο σύστημα λογιστικών τεχνασμάτων, το οποίο εκτεινόταν από τα «φαντάσματα»-παράγωγα —επειδή δεν είχαν καταχωριστεί στους ισολογισμούς— που είχαν συναφθεί με τη Goldman Sachs, έως τον αποκλεισμό από τα δημοσιονομικά ισοζύγια των συσσωρευμένων υποχρεώσεων των σιδηροδρόμων και άλλων δημόσιων επιχειρήσεων.
Περιλάμβανε επίσης το τεράστιο εμπορικό χρέος που είχε συσσωρευτεί προς τους προμηθευτές του Δημοσίου, καθώς και τις υπερβολικά αισιόδοξες φορολογικές εκτιμήσεις που διόγκωναν τα έσοδα με ποσά από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, τα οποία όμως ουδέποτε μετατράπηκαν σε πραγματικές εισπράξεις.
Διακομματική ευθύνη
Όπως φαίνεται, οι Έλληνες δεν επινόησαν τίποτα καινούργιο στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Το παράκαναν, όμως, στη διάρκεια μιας περιόδου άνω της δεκαετίας, κατά την οποία εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση τα δύο μεγάλα κόμματα, το κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ και η κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία.
Και ακριβώς γι’ αυτό, όταν ο Γεωργίου αποκάλυψε το διακομματικό «απόστημα», στράφηκαν με ιδιαίτερη σφοδρότητα εναντίον του, έχοντας μάλιστα στη διάθεσή τους μια δικαιοσύνη αρκετά ευαίσθητη στις πιέσεις μιας πολιτικής εξουσίας που διορίζει την ηγεσία της.
Έτσι εξηγούνται οι επτά δικαστικές διαδικασίες που αφορούσαν τον Έλληνα οικονομολόγο επί 15 χρόνια —η πρώτη ξεκίνησε το 2011— και οι οποίες, μεταξύ άλλων, κατέληξαν σε δύο αθωώσεις που αναιρέθηκαν από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, καθώς και σε καταδίκη δύο ετών με αναστολή για «παράβαση καθήκοντος».
Ακριβώς αυτή η απόφαση του 2017 αναδεικνύει στο αποκορύφωμά της την αντίφαση που διατρέχει ολόκληρη την υπόθεση.
Η παράβαση που φέρεται να διέπραξε ο Γεωργίου συνίστατο στο ότι έστειλε στη Eurostat τα πραγματικά στοιχεία για τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας χωρίς προηγουμένως να τα εγκρίνει το διοικητικό συμβούλιο της ΕΛΣΤΑΤ.
Οι συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου, όμως, είχαν ανασταλεί, επειδή ο οικονομολόγος είχε ανακαλύψει ότι ο υπολογιστής του παραβιαζόταν συστηματικά από τον αναπληρωτή του, με σκοπό να υποκλέπτονται οι επικοινωνίες του με τις Βρυξέλλες και να διαβιβάζονται σε πολιτικούς και συνδικαλιστικούς ηγέτες που αντιτάσσονταν στα απαραίτητα μέτρα για τη δημοσιονομική εξυγίανση.
Η ευρωπαϊκή ώθηση
Η αλλαγή πορείας του Αρείου Πάγου, όπως αναφέρθηκε, είναι επίσης παιδί του χρόνου, καθώς το πέρασμα των ετών χαλάρωσε τις διασυνδέσεις μεταξύ της ηγεσίας της δικαιοσύνης και των πολιτικών που είχαν την ευθύνη για τη δημοσιονομική καταστροφή.
Είναι όμως κυρίως παιδί της Ευρώπης, η οποία, με απόφαση που έλαβε το 2023 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υποχρέωσε το ελληνικό ανώτατο δικαστήριο να επανεξετάσει μια υπόθεση που μέχρι τότε είχε διεξαχθεί κατά τρόπο που παραβίαζε εμφανώς το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη.
«Έστω και καθυστερημένα, ο Άρειος Πάγος έστειλε το σωστό μήνυμα στους στατιστικολόγους και σε όλους στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο», δήλωσε ο Γεωργίου, ευχαριστώντας τη δικηγορική εταιρεία PotamitisVekris, η οποία τον υπερασπίστηκε δωρεάν όλα αυτά τα χρόνια.
www.bankingnews.gr
Και οι Έλληνες απέδειξαν ότι, τουλάχιστον ορισμένες φορές, το ρητό αυτό είναι αληθινό.
Αυτό επιβεβαίωσε ο Άρειος Πάγος, το ανώτατο δικαστήριο της Αθήνας, ο οποίος με την αθωωτική του απόφαση έβαλε τέλος στην εξαιρετικά σκληρή δικαστική δίωξη που υπέστη ο Ανδρέας Γεωργίου, ο οικονομολόγος από την Πάτρα, ο οποίος, μετά τις σπουδές του στο Μίσιγκαν και μια κορυφαία σταδιοδρομία στο ΔΝΤ, έγινε το 2010 πρόεδρος της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας και αποκάλυψε στον κόσμο το πραγματικό μέγεθος του ελληνικού δημόσιου χρέους: τη σπίθα που άναψε τη βαθύτερη κρίση δημόσιων οικονομικών στη σύγχρονη ιστορία.
Οι πραγματικοί αριθμοί
Η υπόθεση έχει φαινομενικά παράλογες πτυχές, αλλά, αν την εξετάσει κανείς προσεκτικά, αποκαλύπτει με πιο έντονο τρόπο τις εντάσεις που συχνά αντιπαραθέτουν τις στατιστικές υπηρεσίες με τις κυβερνήσεις, ακόμη και μακριά από τον Παρθενώνα.
Και αγγίζει ένα κρίσιμο ζήτημα της δημοκρατίας: οι αποφάσεις πρέπει να βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα και όχι σε στοιχεία προσαρμοσμένα στις πολιτικές ανάγκες.
Ο Γεωργίου, διορισμένος το 2010 με διεθνή πίεση, πάνω στα ερείπια της απαξιωμένης Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδας, εξήγησε ότι το πραγματικό έλλειμμα που καταγράφηκε στους δημόσιους λογαριασμούς το προηγούμενο έτος ανερχόταν στο 15,4% του ΑΕΠ και όχι στο 12,4% που είχε ανακοινώσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αφού είχε ήδη διορθώσει δραστικά το 3,7% που είχαν αρχικά ανακοινώσει οι προκάτοχοί της Νέας Δημοκρατίας.
Ως συνέπεια του επανυπολογισμού της ΕΛΣΤΑΤ, και το στοιχείο για το χρέος έπρεπε να εγκαταλείψει το 115,1% που είχε καταγραφεί στα επίσημα κυβερνητικά έγγραφα και να εκτοξευθεί στο 126,8%, ένα ποσοστό που, δέκα χρόνια πριν από την Covid-19, προκαλούσε ιδιαίτερη εντύπωση.
Αποκαλύπτοντας το πέπλο
Για να αναδείξει τα πραγματικά στοιχεία, ο Γεωργίου αποκάλυψε ένα σύνθετο σύστημα λογιστικών τεχνασμάτων, το οποίο εκτεινόταν από τα «φαντάσματα»-παράγωγα —επειδή δεν είχαν καταχωριστεί στους ισολογισμούς— που είχαν συναφθεί με τη Goldman Sachs, έως τον αποκλεισμό από τα δημοσιονομικά ισοζύγια των συσσωρευμένων υποχρεώσεων των σιδηροδρόμων και άλλων δημόσιων επιχειρήσεων.
Περιλάμβανε επίσης το τεράστιο εμπορικό χρέος που είχε συσσωρευτεί προς τους προμηθευτές του Δημοσίου, καθώς και τις υπερβολικά αισιόδοξες φορολογικές εκτιμήσεις που διόγκωναν τα έσοδα με ποσά από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, τα οποία όμως ουδέποτε μετατράπηκαν σε πραγματικές εισπράξεις.
Διακομματική ευθύνη
Όπως φαίνεται, οι Έλληνες δεν επινόησαν τίποτα καινούργιο στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Το παράκαναν, όμως, στη διάρκεια μιας περιόδου άνω της δεκαετίας, κατά την οποία εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση τα δύο μεγάλα κόμματα, το κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ και η κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία.
Και ακριβώς γι’ αυτό, όταν ο Γεωργίου αποκάλυψε το διακομματικό «απόστημα», στράφηκαν με ιδιαίτερη σφοδρότητα εναντίον του, έχοντας μάλιστα στη διάθεσή τους μια δικαιοσύνη αρκετά ευαίσθητη στις πιέσεις μιας πολιτικής εξουσίας που διορίζει την ηγεσία της.
Έτσι εξηγούνται οι επτά δικαστικές διαδικασίες που αφορούσαν τον Έλληνα οικονομολόγο επί 15 χρόνια —η πρώτη ξεκίνησε το 2011— και οι οποίες, μεταξύ άλλων, κατέληξαν σε δύο αθωώσεις που αναιρέθηκαν από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, καθώς και σε καταδίκη δύο ετών με αναστολή για «παράβαση καθήκοντος».
Ακριβώς αυτή η απόφαση του 2017 αναδεικνύει στο αποκορύφωμά της την αντίφαση που διατρέχει ολόκληρη την υπόθεση.
Η παράβαση που φέρεται να διέπραξε ο Γεωργίου συνίστατο στο ότι έστειλε στη Eurostat τα πραγματικά στοιχεία για τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας χωρίς προηγουμένως να τα εγκρίνει το διοικητικό συμβούλιο της ΕΛΣΤΑΤ.
Οι συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου, όμως, είχαν ανασταλεί, επειδή ο οικονομολόγος είχε ανακαλύψει ότι ο υπολογιστής του παραβιαζόταν συστηματικά από τον αναπληρωτή του, με σκοπό να υποκλέπτονται οι επικοινωνίες του με τις Βρυξέλλες και να διαβιβάζονται σε πολιτικούς και συνδικαλιστικούς ηγέτες που αντιτάσσονταν στα απαραίτητα μέτρα για τη δημοσιονομική εξυγίανση.
Η ευρωπαϊκή ώθηση
Η αλλαγή πορείας του Αρείου Πάγου, όπως αναφέρθηκε, είναι επίσης παιδί του χρόνου, καθώς το πέρασμα των ετών χαλάρωσε τις διασυνδέσεις μεταξύ της ηγεσίας της δικαιοσύνης και των πολιτικών που είχαν την ευθύνη για τη δημοσιονομική καταστροφή.
Είναι όμως κυρίως παιδί της Ευρώπης, η οποία, με απόφαση που έλαβε το 2023 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υποχρέωσε το ελληνικό ανώτατο δικαστήριο να επανεξετάσει μια υπόθεση που μέχρι τότε είχε διεξαχθεί κατά τρόπο που παραβίαζε εμφανώς το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη.
«Έστω και καθυστερημένα, ο Άρειος Πάγος έστειλε το σωστό μήνυμα στους στατιστικολόγους και σε όλους στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο», δήλωσε ο Γεωργίου, ευχαριστώντας τη δικηγορική εταιρεία PotamitisVekris, η οποία τον υπερασπίστηκε δωρεάν όλα αυτά τα χρόνια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών